Co tak naprawdę wydarzyło się podczas feralnego spotkania w Galley House? Odpowiedź nie zostaje podana na tacy – trzeba ją samodzielnie odkryć, analizując urywki wspomnień, łącząc fakty i stopniowo rekonstruując przebieg tragicznych wydarzeń. „The Incident of Galley House” to nietypowy kryminał, który bardziej niż refleks wymaga od gracza spostrzegawczości, cierpliwości i logicznego myślenia.
The Incident at Galley House – fabuła
W 1936 roku w posiadłości Galleyów odbyło się spotkanie towarzyskie, które zakończyło się śmiercią wszystkich uczestników. Ofiary zginęły na różne sposoby – od przyczyn, które można by uznać za naturalne, przez bardziej drastyczne, jak upadek z wysokości, aż po ewidentne morderstwa, takie jak zastrzelenie. Okoliczności, w jakich doszło do tych tragicznych wydarzeń, nie są znane, jednak fakt, że wszyscy zginęli tej samej nocy, wyraźnie wskazuje na udział mordercy. Wiele lat później do podupadłej rezydencji przybywa naukowiec z tajemniczą aparaturą, przy pomocy której próbuje ustalić, co tak naprawdę wydarzyło się feralnej nocy.
„The Incident at Galley House” to remake tekstowej gry „Type Help” autorstwa Williama Rousa z 2025 roku. Za projektem stoją ludzie ze studia Evil Trout – twórcy świetnie przyjętego „The Roottrees Are Dead”.
Aparatura używana przez naukowca pozwala odtwarzać wydarzenia z przeszłości. Wystarczy wprowadzić odpowiednie koordynaty: godzinę, nazwę pomieszczenia oraz listę osób, które się w nim znajdowały. Choć pierwszy kontakt z urządzeniem może sprawiać wrażenie skomplikowanego, całość sprowadza się do obsługi pokrętła, suwaka oraz wybierania pionków przypominających te z gry Cluedo, reprezentujących przebywające w domu postacie.
Na początek otrzymujemy trzy gotowe kody. Każdy z nich pozwala obejrzeć krótką scenkę. Podczas seansu widzimy rozmawiające ze sobą ludzkie sylwetki oznaczone jedynie generycznymi nazwami: Osoba 1, Osoba 2 i tak dalej. Naszym zadaniem jest wyłuskiwanie z dialogów kolejnych tropów, które naprowadzają nas na następne wspomnienia lub poszerzają wiedzę o oglądanych bohaterach.
W każdej scenie szukamy wskazówek. Osoba 1 przedstawia się Osobie 2, więc możemy uzupełnić jej imię. Osoba 5 mówi, że pójdzie sprawdzić, co u Osoby 10, dzięki czemu możemy przypuszczać, że godzinę później będą przebywać razem. Wystarczy więc zmienić godzinę, wybrać odpowiednie pomieszczenie i wskazać właściwe osoby, aby odtworzyć kolejne wspomnienie, podrzucające następne tropy. Niektóre sceny są dodatkowo oznaczone liczbą informującą, ile nowych wspomnień można odkryć dzięki zawartym w nich wskazówkom. Z czasem do naszego zestawu trafiają także fotografie postaci, które musimy przyporządkować odpowiednim osobom. Dzięki temu zamiast anonimowych sylwetek zaczynamy oglądać ich prawdziwe wizerunki.
Ponieważ wskazówki zawarte w jednej scenie potrafią prowadzić nas zarówno kilka godzin w przód, jak i wstecz, fabułę poznajemy w całkowicie nielinearny sposób. Twórcy wyraźnie inspirowali się grami FMV, takimi jak „Her Story” czy „Immortality”. Podobnie jak w tamtych produkcjach, z fragmentarycznych scen musimy samodzielnie ułożyć pełny obraz wydarzeń. Widać również inspiracje „The Roottrees Are Dead” oraz „Return of the Obra Dinn”, gdzie równie ważnym elementem rozgrywki jest odkrywanie tożsamości poszczególnych bohaterów.
Punkt wyjścia fabuły jest bardzo intrygujący. Jeden z bohaterów otrzymuje zaproszenie do Galley House od niejakiego Ruperta Galleya, jednak żaden z gości ani domowników nigdy wcześniej o nim nie słyszał. Postacie znikają, ktoś podrzuca i przenosi ciała nieznanych osób, bohaterowie twierdzą, że niektóre elementy otoczenia uległy zmianie. Jeśli dodamy do tego fakt, że wydarzenia oglądamy w całkowicie nielinearnej kolejności, otrzymujemy prawdziwy chaos. Jeśli klasyczny kryminał porównać do „Powrotu do przyszłości”, to pod względem zawiłości fabuły „The Incident at Galley House” przypomina raczej „Tenet” albo serial „Dark”. Aby ułatwić odnalezienie się w tej plątaninie wydarzeń, twórcy przygotowali szereg bardzo przydatnych narzędzi.
Do dyspozycji otrzymujemy notatnik, możliwość ponownego oglądania scen, transkrypcje dialogów, wyszukiwarkę słów kluczowych oraz opcję dodawania znaczników na osi czasu. Wszystkie te rozwiązania sprawiają, że nawet po kilku godzinach przerwy można bez większych problemów wrócić do śledztwa.
Grafika jest minimalistyczna. Główna sceneria, w której obsługujemy maszynę, została wykonana w pełnym 3D, natomiast same wspomnienia oglądamy na dwuwymiarowych, ręcznie rysowanych tłach przedstawiających gotyckie wnętrza angielskiej posiadłości z lat 30. XX wieku. Towarzyszą im nieruchome sylwetki bohaterów. Całość przypomina ilustracje z klasycznych powieści kryminalnych i grozy. Taka oprawa oczywiście nie zrobi na nikim wielkiego wrażenia w 2026 roku, ale biorąc pod uwagę tekstowe korzenie produkcji, w zupełności wystarcza, by opowiedzieć historię w atrakcyjny i czytelny sposób.
Jeśli można się do czegoś przyczepić, to do braku animacji postaci. Bohaterowie stoją nieruchomo niczym sklepowe manekiny, a gdy przemieszczają się po pomieszczeniu, po prostu teleportują się w nowe miejsce, nie zmieniając pozy. Brakuje również mimiki. Wystarczyłoby dodać choćby portrety z różnymi wyrazami twarzy – rozwiązanie znane z gier przygodowych już od lat 90. Powoduje to, że niektóre dramatyczne sceny tracą na sile. Ktoś właśnie umiera, aktorzy głosowi przekazują emocje, a ich bohaterowie nadal stoją bez ruchu z pustym wyrazem twarzy, przez co całość momentami wypada wręcz groteskowo. Chcąc zaoszczędzić na animacjach, twórcy nie przygotowali nawet alternatywnych póz postaci. Gdy bohater siada lub kładzie się na łóżku, zamiast niego oglądamy jedynie zarys sylwetki, od którego odchodzi niewielka komiksowa chmurka z jego portretem.
Skoro już mowa o aktorstwie, tutaj należą się twórcom duże pochwały. Obsada głosowa spisała się znakomicie i potrafi nadać każdej postaci wyraźny charakter. Równie dobrze wypada muzyka oraz efekty dźwiękowe, które skutecznie budują atmosferę tajemnicy i niepokoju.
The Incident at Galley House to jedna z tych gier, które wymagają od gracza pełnego skupienia i zaangażowania. Nie jest to produkcja dla osób szukających szybkiej, niezobowiązującej rozrywki – tutaj trzeba notować, analizować dialogi i samodzielnie łączyć fakty. W zamian otrzymujemy jednak niezwykle satysfakcjonującą zagadkę, która z każdą kolejną odkrytą sceną wciąga coraz bardziej. Mimo skromnej oprawy wizualnej i kilku niedociągnięć technicznych, Evil Trout po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć grę opartą przede wszystkim na pomysłowej konstrukcji i inteligentnie poprowadzonej narracji. Jeśli spodobały wam się „Return of the Obra Dinn”, „Her Story”, „Immortality” czy „The Roottrees Are Dead”, to „The Incident at Galley House” jest tytułem, którego zdecydowanie nie powinniście przegapić.
