„Dzieci kukurydzy” (Children of the corn) to krótkie opowiadanie autorstwa Stephena Kinga, opublikowane w 1977 roku. Historia opowiada o parze, która trafia do niewielkiego miasteczka w Nebrasce, zamieszkanego przez kult morderczych dzieci czczących demona przebywającego na okolicznych polach kukurydzy. Opowiadanie jest bardzo proste – brak w nim rozbudowanej mitologii czy pogłębionej psychologii postaci. Mimo tych braków w 1984 roku powstała adaptacja filmowa, która zapoczątkowała trwającą ponad 40 lat franczyzę. Przed Wami historia cyklu Dzieci kukurydzy.
Dzieci kukurydzy (1984)
W miasteczku Gatlin dochodzi do rzezi. Podporządkowane charyzmatycznemu Isaacowi i jego prawej ręce, Malachaiowi, dzieci mordują wszystkich dorosłych. Masakra zostaje dokonana w imię „Tego, który kroczy między rzędami”. Trzy lata później małżeństwo Vicky i Burt podróżuje przez Nebraskę. W pewnym momencie Burt potrąca chłopca, który niespodziewanie pojawia się na drodze. Okazuje się, że ofiara wypadku ma poderżnięte gardło. W poszukiwaniu pomocy para trafia do Gatlin, gdzie zostaje schwytana przez mordercze dzieci. Na szczęście wśród młodocianych wyznawców kultu narasta konflikt, którego kulminacją jest zgładzenie Isaaca przez Malachaia. Dwójka dzieci – Job i Sarah – pomaga Burtowi i Vicky uciec. Isaac powraca zza grobu i zabija Malachaia. Większość dzieci ucieka, a Burt podpala pola kukurydzy. W finale Burt i Vicky odjeżdżają z Jobem i Sarah.
Na tle kolejnych odsłon film wybija się niezłą atmosferą i całkiem dobrym aktorstwem. Najbardziej znaną osobą z obsady jest Linda Hamilton w roli Vicky. Niestety jej występ ogranicza się głównie do udawania przerażenia i panicznych okrzyków. Zdecydowanie lepiej wypadają młodzi aktorzy – choć w przypadku Isaaca określenie „dziecko” jest mylące. Grający go John Franklin w czasie kręcenia filmu miał 25 lat. Jego nietypowy wygląd, spowodowany zaburzeniem hormonu wzrostu, w przedziwny sposób pasuje do postaci dziecka obdarzonego manierami kogoś znacznie starszego. Dużą wadą filmu są tragicznie wyglądające efekty specjalne. Szczególnie komicznie wygląda pojawienie się demona kukurydzy.
Jedną z najważniejszych zmian względem opowiadania jest zakończenie. U Kinga oboje bohaterowie giną, a kult trwa w najlepsze. W filmie udaje im się uciec.
Produkcja spotkała się z umiarkowanym sukcesem – widzowie przyjęli ją dobrze, krytycy znacznie chłodniej. Sam King był bardzo niezadowolony z jakości adaptacji.
Dzieci kukurydzy II: Ostateczne poświęcenie (1992)
Akcja sequela rozpoczyna się dwa dni po wydarzeniach z pierwszej części. Władze odkrywają ciała dorosłych mieszkańców Gatlin. O zbrodnie oskarżony zostaje Isaac, a pozostałe dzieci trafiają do adopcji w pobliskim miasteczku Hemingford. Okazuje się jednak, że wciąż pozostają pod wpływem „Tego, który kroczy między rzędami” i ponownie zaczynają mordować dorosłych.
Film powstał niemal dekadę po oryginale, dlatego do obsady nie powrócił żaden z aktorów z pierwszej części. Była to typowa tania kontynuacja, nakręcona w celu wykorzystania popularności tytułu. Krytycy oceniali film chłodno, jednak fani horrorów klasy B często wspominają go jako jedną z bardziej „rozrywkowych” odsłon dzięki kreatywnym, a momentami nawet absurdalnym scenom śmierci. To jeden z nielicznych sequeli realnie powiązanych fabularnie z oryginałem.
Biorąc pod uwagę, że seria doczekała się kilku kolejnych części, umieszczenie w tytule słowa „ostateczne” było wyraźnie na wyrost.
Dzieci kukurydzy III: Miejskie żniwa (1995)
Trzecia część przenosi akcję z Nebraski do Chicago. Dwaj bracia, Joshua i Eli, zostają adoptowani po masakrze w Gatlin i trafiają do wielkiego miasta. Joshua szybko asymiluje się z nową rodziną, natomiast Eli – milczący, charyzmatyczny i od dziecka związany z kultem – zaczyna sadzić kukurydzę w ruinach starej fabryki. Roślina rośnie nienaturalnie szybko, a Eli stopniowo buduje nowy zbór złożony z lokalnych nastolatków. Jedyną osobą, która mu się sprzeciwia, jest jego własny brat. Joshua przy pomocy sierpa zabija Eliego, niszczy biblię kultu i pokonuje boga kukurydzy. W finale jest jednak pokazane, że kukurydza posadzona przez Eliego jest rozprowadzana po całym świecie.
Film spotkał się z negatywnym odbiorem krytyków i często uznawany jest za jedną z najsłabszych odsłon serii, szczególnie ze względu na fatalne efekty specjalne. Dla odmiany Stephen King uznał tę część za najlepszą dotychczasową odsłonę. Na plus należy zaliczyć obsadę. Jako ciekawostkę warto dodać, że film był ekranowym debiutem młodziutkiej Charlize Theron. Była to zarazem ostatnia kinowa odsłona serii przed rebootami; kolejne filmy trafiały już bezpośrednio na VHS i DVD.
Dzieci kukurydzy IV: Zgromadzenie (1996)
Studentka medycyny Grace wraca do rodzinnego miasteczka w Nebrasce. W okolicy wybucha tajemnicza choroba dotykająca dzieci – stają się blade, apatyczne i dostają wysokiej gorączki. Szybko okazuje się, że ich stan ma związek z dawnym, zapomnianym kultem.
Film ignoruje zakończenie poprzedniej części oraz dotychczasową mitologię, budując własną historię. Produkcja zebrała umiarkowanie pozytywne opinie – chwalono klimat i aktorstwo, krytykowano zaś przewidywalną fabułę. W obsadzie pojawia się młoda Naomi Watts, dla której był to debiut w roli pierwszoplanowej.
Dzieci kukurydzy V: Pola grozy (1998)
Młody chłopak o imieniu Ezekiel zostaje opanowany przez „Tego, który kroczy między rzędami”. Rok później na rządzoną przez niego farmę trafia grupa młodych ludzi. Okazuje się, że brat jednej z podróżujących kobiet, jest oddanym członkiem kultu.
Film spotkał się z fatalnym odbiorem krytyków, choć część fanów horroru docenia go za kampowy humor. Po raz kolejny brak realnych powiązań z Gatlin i wcześniejszymi wydarzeniami. Wśród młodych aktorów pojawia się Eva Mendes. W epizodach występują także David Carradine i Fred Williamson, a cameo zalicza nawet Kane Hodder – kultowy Jason z serii Piątek trzynastego.
Dzieci kukurydzy 666: Powrót Isaaca (1999)
Dawna mieszkanka Gatlin po latach wraca do rodzinnego miasteczka. W wyniku wypadku drogowego trafia do szpitala, gdzie odkrywa, że dawny lider sekty, Isaac, wcale nie zginął, lecz od lat pozostaje w śpiączce. Krótko po tym Isaac się wybudza się i rozpoczyna odbudowę kultu.
Współscenarzystą filmu był John Franklin, odtwórca roli Isaaca. Produkcja miała być „powrotem do korzeni”, lecz skończyła jako jedna z najgorzej ocenianych części serii – na Rotten Tomatoes film posiada 0% pozytywnych recenzji. Krytykowano fatalny scenariusz, brak napięcia i skrajną nudę.
Dzieci kukurydzy 7: Objawienie (2001)
Zaniepokojona brakiem kontaktu ze strony swojej babci kobieta przybywa do miasteczka Omaha w Nebrasce. Mieszkanie babci okazuje się opuszczone, a dziwaczni lokatorzy bloku nie potrafią pomóc. Wkrótce wychodzi na jaw, że babcia w młodości była członkinią morderczego kultu.
Film nie ma żadnych powiązań z poprzednimi odsłonami. Recenzje były druzgocące – Objawienie uznawane jest za jedną z najgorszych i najmniej kreatywnych części. Na RT film ma 0%. W pomniejszej roli pojawia się Michael Ironside (Nieśmiertelny 2), jednak nawet jego charyzma nie ratuje tej produkcji.
Dzieci kukurydzy (2009)
Telewizyjny remake pierwszej części. Choć fabuła wierniej oddaje opowiadanie Kinga – łącznie z nihilistycznym zakończeniem – film wypada wyraźnie gorzej od oryginału z 1984 roku.
Burt i Vicky to zgorzkniała para na skraju rozwodu. Ich nieustanne kłótnie szybko stają się irytujące. Aktorstwo jest drętwe, lider kultu pozbawiony charyzmy, a całość przegadana i nużąca. To trzeci z rzędu film serii z 0% na Rotten Tomatoes.
Dzieci kukurydzy 8: Geneza (2011)
Szukająca pomocy z popsutym autem para podróżników, Tim i Allie, trafia na farmę należącą do ekscentrycznego mężczyzny. Właścicielem okazuje się mieszkaniec Gatlin, który uniknął masakry, gdyż w jej trakcie przebywał w wojsku. Para usiłuje opuścić farmę, jednak powstrzymują ich tajemnicze siły. Gdy w końcu udaje im się tego dokonać, należące do właścicieli dziecko telepatycznie powoduje wypadek na autostradzie, w wyniku którego Tim ginie, a Allie zostaje sprowadzona z powrotem na farmę.
Film nawiązuje do mitologii, lecz robi to tak luźno, że równie dobrze mógłby być niezależnym horrorem. Na tle trzech poprzednich odsłon, film wypada lepiej. Jest w nim nieco więcej napięcia, a aktorstwo jest solidniejsze. Szkoda jednak, że w finale fabuła całkowicie się wykoleja. Główną gwiazdą jest Billy Drago znany m.in. z filmu Nietykalni.
Children of the corn: Runaway (2018)
Ruth była członkinią kultu kukurydzy. Po zajściu w ciążę uciekła, podpalając wcześniej pola kukurydzy. Od tego czasu ukrywa się, nieustannie zmieniając miejsce zamieszkania i czepiając się dorywczych prac. Po trafieniu do niewielkiego miasteczka, zaczynają ją nawiedzać wizje. Okazuje się, że miasto jest nową siedzibą kultu. W finale jej własny syn zabija ją i przejmuje władzę nad zgromadzeniem.
Film powstał wyłącznie po to, by zachować prawa do serii – i widać to na każdym kroku. Runaway jest nudny, fabuła „nigdzie nie prowadzi” a przez większość czasu brak w niej napięcia czy nawet głębszego sensu. Jedyną jako taką zaletą jest aktorstwo. Film jest lepszy niż odsłony z zerowymi ocenami, ale nadal daleki od udanego horroru.
Children of the Corn (2023)
Najnowszy reboot serii, nakręcony w 2020 roku, lecz wydany dopiero trzy lata później. Film jest nie tyle adaptacją, co dziełem inspirowanym opowiadaniem Stephena Kinga.
Znajdujący się pod wpływem „Tego, który kroczy między rzędami” młodzieniec zabija kilka osób, po czym bierze zakładników. Podczas próby ich odbicia dochodzi do tragedii – gaz bojowy, który miał uśpić napastnika, zabija wszystkich znajdujaych się w budynku. Z masakry cało wychodzi jedynie dziewczynka o imieniu Eden. Miasteczka Rylstone w Nebrasce, przechodzi zapaść ekonomiczną z powodu wymierających upraw kukurydzy. Mieszkańcy postanawiają dokonać zniszczenia upraw kukurydzy, dzięki czemu uzyskają rządową subwencję. Budzi to sprzeciw dzieci, które pod wodzą Eden zaczyna więzić i zabijać wszystkich dorosłych, jako ofiary dla boga kukurydzy.
Mimo próby unowocześnienie formuły, film wypada bardzo słabo. Scenariusz jest chaotyczny, a zachowania postaci pozbawione logiki. Brakuje napięcia, a fabuła rozkręca się bardzo wolno. Jedynym naprawdę dobrym elementem, jest solidna rola młodej aktorki grającej główną antagonistkę, Eden. Ocena na agregatorze Rotten Tomatoes wynosi zaledwie 11%.
„Dzieci kukurydzy” to seria, która dawno utraciła sens istnienia. Z krótkiego, prostego opowiadania Stephena Kinga powstał cykl pełen sprzecznych wizji, braku ciągłości fabularnej i coraz bardziej desperackich prób reinterpretacji tego samego pomysłu. Mimo licznych rebootów i prób powrotu do korzeni marka funkcjonuje jedynie siłą rozpoznawalnej marki i nazwiskiem autora opowiadania.
Cicha noc, śmierci noc (Silent Night, Deadly Night) – historia serii horrorów
