Pierwszy sezon Dextera to luźna adaptacja powieści Jeffa Lindsaya zatytułowanej „Demony dobrego Dextera”. W sezonie pojawia się większość kluczowych postaci z książki, jednak ich relacje i charaktery odbiegają od książkowych odpowiedników. Kolejne sezony były w całości oparte o oryginalne wątki fabularne.
W dalszej części artykułu znajdują się SPOILERY.
Dexter (Sezon 1) – Dlaczego kibicujemy seryjnemu mordercy?
Dexter jest seryjnym zabójcą, który swoją mroczną żądzę zabijania wyładowuje nocami na innych mordercach. Za dnia jest natomiast niepozornym laborantem śladów krwi zatrudnionym w wydziale zabójstw policji w Miami. Życie Dextera zmienia się diametralnie, gdy w mieście pojawia się seryjny morderca zwany „Zabójcą z chłodni”. Przestępca ten zabija prostytutki i tnie ich ciała na kawałki. Dexter postanawia zlikwidować konkurenta, jednak okazuje się, że przeciwnik zna jego mroczny sekret.
Krótko po premierze Dexter stał się jednym z ulubionych serialowych antybohaterów, dołączając do panteonu sław takich jak Tony Soprano czy Walter White. Podobnie jak w tamtych produkcjach, Dexter pozwala widzowi stanąć po stronie bezprawia, jednak w przeciwieństwie do tamtych bohaterów główny postać nie jest zwykłym kryminalistą walczącym o swoje miejsce w przestępczej hierarchii, lecz bezlitosnym mordercą. Jak sam siebie określa, jest niczym pusta w środku skorupa. Bez uczuć. Jedyne, co sprawia mu przyjemność, to dokonywanie morderstw. Oczywiście postać taka byłaby dla nas odrażająca, więc scenarzyści obdarzili ją sympatyczną twarzą Michaela C. Halla i wyposażyli w „kodeks Harry’ego”, czyli zasadę zabijania jedynie innych morderców. W ten sposób oglądanie wyczynów Dextera sprawia nam przyjemność – w końcu widzimy wymierzanie sprawiedliwości. Problem polega jednak na tym, że główny bohater nie robi tego z poczucia sprawiedliwości, lecz z chorej żądzy zabijania. Pytanie więc: czy powinniśmy takiej postaci kibicować? Czy jest on lepszy od tych, których likwiduje? Czy bohater powinien zostać ukarany, czy odjechać triumfalnie w stronę zachodzącego słońca? Pierwszy sezon oczywiście nie odpowiada na żadne z tych pytań, jednak będą one powracały w kolejnych odsłonach serialu.
Oprócz fascynującej zabawy w kotka i myszkę dwóch seryjnych zabójców, dużą zaletą pierwszego sezonu jest mnogość różnego rodzaju wątków. Siostra Dextera chce dołączyć do wydziału zabójstw, jednak tkwi w sekcji obyczajowej i musi zmagać się z niechęcią przełożonej. Szefowa Dextera, Maria LaGuerta, kurczowo trzyma się swojej posady, walcząc z każdym, kto stanie jej na drodze. Co ciekawe, na początku serialu scenarzyści zasugerowali, że Dexter pociąga seksualnie swoją przełożoną, jednak w kolejnych odcinkach wątek ten został bez słowa porzucony. Sympatyczny Angel Batista zmaga się z problemami osobistymi. Sierżant Doakes jest niemal całkowicie oddanym pracy, stereotypowym twardym gliną – on jako jedyny dostrzega w głównym bohaterze coś niepokojącego. Vincent Masuka to kolega Dextera z laboratorium, przy czym jest to najsłabiej napisana postać, gdyż jego cała osobowość ogranicza się do nieustannego rzucania seksualnymi podtekstami. Rita, dziewczyna Dextera, jest ofiarą przemocy domowej, samotnie wychowującą dwójkę dzieci. Początkowo Dexter traktuje ją jak element „kodeksu Harry’ego” – przykrywkę, dzięki której jeszcze lepiej wtapia się w społeczeństwo – jednak stopniowo zaczyna się do niej przywiązywać. Ich związek komplikuje się, gdy z więzienia wychodzi były mąż Rity. Wątków pobocznych jest mnóstwo i większość z nich okazuje się interesująca.
Casting Michaela C. Halla był strzałem w dziesiątkę. Aktor w idealny sposób wciela się zarówno w pogodnego laboranta, jak i demonicznego zabójcę ukrywającego się pod fasadą normalności. Rola wymaga rozbudowanego warsztatu aktorskiego i sporej dozy subtelności. Łatwo byłoby przeszarżować, robiąc z głównego bohatera postać niemal komediową, jednak gwiazdorowi udaje się zachować odpowiedni balans. Na tle reszty obsady wyróżnia się także Julie Benz w roli sponiewieranej przez życie Rity. Pierwszy sezon ma kilka drobnych potknięć, jednak w ogólnym rozrachunku jest to kawał dobrej telewizji, ze świetnym aktorstwem, wciągającą historią i satysfakcjonującą konkluzją.
Ocena sezonu: 9/10
Dexter (Sezon 2) – Gdy łowca staje się ściganą zwierzyną
Nurkowie trafiają na podwodne cmentarzysko ofiar Dextera. Z powodu odkrycia kilkudziesięciu ciał rozpoczyna się największe dochodzenie w historii Miami. Do ujęcia zabójcy ochrzczonego przez prasę „Rzeźnikiem z Bay Harbor” zostaje ściągnięty specjalista od łapania seryjnych morderców, agent Frank Lundy.
Dużą zaletą drugiego sezonu jest oryginalność. Logicznym krokiem byłoby napisanie fabuły o pojedynku z kolejnym, jeszcze bardziej bezwzględnym psychopatą, jednak twórcy poszli w zupełnie inną stronę. Głównym przeciwnikiem staje się agent FBI, zawzięcie tropiący „Rzeźnika z Zatoki”. Dexter musi cały czas być o krok przed ścigającym go agentem i starać się sabotować śledztwo, zwodząc jednocześnie nieodstępującego go na krok sierżanta Doakesa. Sprawę utrudnia fakt, że po zabiciu brata Dexter wciąż nie może dojść do siebie, co wpływa na jego skuteczność. Nagromadzenie wątków nie pozostawia miejsca na nudę. Były mąż Rity przekonuje ją o tym, że Dexter go napadł; w życiu Dextera pojawia się tajemnicza i piękna Lila; LaGuerta walczy o odzyskanie stanowiska; agent Lundy co chwila trafia na nowy trop; Debra zmaga się z traumą, a Dexter odnajduje jednego z zabójców matki.
Po raz kolejny zadane zostają pytania o moralność głównego bohatera. Agent Lundy jest bez wątpienia postacią pozytywną. Imponuje nam jego profesjonalizm i przenikliwość, jednak mamy świadomość, że fabuła zmierza do konfrontacji. Czy Dexter będzie w stanie zabić niewinną osobę, aby uniknąć odpowiedzialności? To samo dotyczy Doakesa. Wiemy, że jego postać kieruje się twardymi zasadami i poczuciem sprawiedliwości. Nie da się z nim negocjować – Dexter musi go zabić, albo się mu poddać. Eric King wreszcie ma okazję pokazać, że jest całkiem niezłym aktorem. W pierwszym sezonie jego rola paranoika z obsesją na punkcie głównego bohatera balansowała na granicy parodii. Scena, w której Doakes błaga o życie przypadkowego handlarza narkotyków to kawał dobrego aktorstwa.
Po raz kolejny zadane zostają pytania o moralność głównego bohatera. Agent Lundy jest bez wątpienia postacią pozytywną – imponuje nam jego profesjonalizm i przenikliwość, jednak mamy świadomość, że fabuła zmierza do konfrontacji. Czy Dexter będzie w stanie zabić niewinną osobę, aby uniknąć odpowiedzialności? To samo dotyczy Doakesa. Wiemy, że jego postać kieruje się twardymi zasadami i poczuciem sprawiedliwości. Nie da się z nim negocjować – Dexter musi go zabić albo się mu poddać. Erik King wreszcie ma okazję pokazać, że jest całkiem niezłym aktorem. W pierwszym sezonie jego rola paranoika z obsesją na punkcie głównego bohatera balansowała na granicy parodii; scena, w której Doakes błaga o życie przypadkowego handlarza narkotyków, to już jednak kawał dobrego aktorstwa.
O ile pierwszy sezon w powolny sposób odsłania przed nami tajemnice przeszłości, drugi pokazuje stopniowe uczłowieczanie Dextera poprzez związek z Ritą. W ostatnich odcinkach jednym z powodów, dla których bohater nie chce się poddać, jest świadomość ciosu, jaki zada to jego bliskim. Jeśli można za coś skrytykować ten sezon, to bez wątpienia jest to wątek odzyskiwania pozycji przez LaGuertę. Jest on po prostu głupi. Zaraz po pojawieniu się na komendzie nowa pani kapitan szybko rozdała dyspozycje i ustawiła do pionu swoją poprzedniczkę, zostając nakreśloną jako twardo stąpająca po ziemi kobieta o silnym charakterze. Tymczasem w drugim sezonie LaGuerta odzyskuje stanowisko poprzez sypianie z narzeczonym rywalki i podrzucanie dowodów zdrady. Prowadzi to do załamania nerwowego jej następczyni, co – biorąc pod uwagę profil tej postaci – jest bardzo nierealistyczne.
Drugą sporą wadą jest bardzo wygodne rozwiązanie dylematu moralnego Dextera: Doakesa zabija Lila. W późniejszych sezonach motyw „cudownego” wybawienia głównego bohatera z opałów będzie się powtarzał. W praktyce sezon ten wystawił Dextera na próbę i jako widzersbyśmy oczekiwali odpowiedzi na pytanie, co jest dla niego ważniejsze – kodeks czy ochrona siebie i swoich bliskich. Scenarzyści rzucają mu jednak koło ratunkowe. W pierwszym sezonie tego nie było – Dexter musiał dokonać wyboru między przybraną siostrą a rodzonym bratem, czyli jedyną osobą, która go w pełni rozumie i akceptuje. Można też przyczepić się do kilku pomniejszych błędów logicznych, takich jak: jak Dexterowi udało się namierzyć Lilę w obcym kraju i w jaki sposób dokonał tam zabójstwa bez zostawiania śladów? Mimo drobnych wad drugiego sezonu, kipi on od napięcia i pozostaje jedną z najlepszych odsłon całego serialu.
Ocena sezonu: 8/10
Dexter (Sezon 3) – Przyjaźń z zabójcą
Podczas szamotaniny Dexter zabija przypadkowego mężczyznę. Okazuje się nim brat zastępcy prokuratora okręgowego, Miguela Prado (Jimmy Smits). Znany z bezwzględnego zwalczania przestępczości prokurator uruchamia zakrojone na szeroką skalę śledztwo. W międzyczasie Rita odkrywa, że jest w ciąży, a Debra prowadzi śledztwo w sprawie seryjnego mordercy zdzierającego ze swoich ofiar skórę.
Sezon trzeci nieznacznie obniża loty. Wątków wypełniających odcinki jest mało, a te, które już się pojawiają, okazują się zbyt nudne. Po nakreśleniu, z kim Dexter ma do czynienia, oczekiwalibyśmy zabawy w kotka i myszkę zwieńczonej starciem tytanów. Nic takiego się jednak nie dzieje. Zadarcie z rodziną Prado ogranicza się do wizyt prokuratora na posterunku i wymawiania imienia „Freebo” na wszystkie możliwe sposoby. Szwankuje tempo. Następuje zawiązanie przyjaźni, która co prawda mówi nam wiele o charakterach postaci, jednak na dłuższą metę staje się nużąca. Później, gdy morderczy sojusz zostaje zawiązany, Dexter i Prado niemal natychmiast stają przeciw sobie. A kiedy w końcu dochodzi do ich pojedynku, Dexter ogrywa prokuratora niczym małe dziecko. Skoro twórcy wykreowali postać nieustępliwego, inteligentnego i wpływowego przeciwnika, mogli pozwolić mu skorzystać ze swoich umiejętności. Tymczasem Prado w końcówce sezonu zostaje sprowadzony do roli głupca, który dowód popełnienia zbrodni trzyma we własnym gabinecie.
Ciekawie wypada prowadzony z żelazną konsekwencją wątek związku Dextera i Rity, który wchodzi na kolejny poziom – Rita jest w ciąży. Kobiecie nie wystarczają już przypadkowe wizyty chłopaka, oczekuje bowiem pełnego zaangażowania. Dexter tymczasem zmaga się z lękami dotyczącymi przyszłego ojcostwa. Wielkie brawa należą się wcielającemu się w rolę Prado Jimmiemu Smitsowi. Aktor jest wręcz urodzony do tego typu ról – pogodny i silny mężczyzna, podobnie jak Dexter, skrywa mroczne oblicze, a maska zsuwa się z jego twarzy tylko okazjonalnie. Dobrze wypada także nowa postać detektywa Joeya Quinna. Jest on następcą sierżanta Doakesa i zarazem jego kompletnym przeciwieństwem: przystojnym, wyluzowanym, obdarzonym dużym poczuciem humoru i świetnie dogadującym się z ludźmi. Nie jest to jednak chodzący ideał – bliżej mu do policjanta żyjącego na krawędzi, takiego jak Despero z Pitbulla czy McNulty z The Wire. Quinn lubi obierać drogę na skróty, popełnia błędy w osądzie, a czasami nawet łamie prawo, jednak w głębi ducha pozostaje dobrym funkcjonariuszem oddanym swojej pracy.
Kiepsko wypada natomiast drugoplanowy wątek seryjnego zabójcy zdzierającego skórę z ofiar. Postać ta pojawia się późno i jest zbyt słabo zarysowana, aby wywołać większe wrażenie; scenarzyści dodali ją chyba tylko po to, aby zająć czymś bohaterów pobocznych i znaleźć wygodnego winowajcę dla wyczynów Dextera. Szwankuje też sinusoidalny, nużący związek Debry z informatorem: „Kocham go – nie kocham go… ale kocham go… ale nie kocham go… ale sama nie wiem…”. Z pozostałych wątków warto jeszcze wymienić eutanazję przeprowadzoną przez Dextera na jego przyjaciółce oraz złamanie „kodeksu Harry’ego” poprzez zabicie pedofila w napadzie złości.
Warto też zwrócić uwagę na sporą zmianę dotyczącą ojca Dextera. W poprzednich sezonach Harry pojawiał się jedynie we wspomnieniach, natomiast swoje dylematy moralne bohater rozwiązywał za pomocą wewnętrznych monologów. Od trzeciego sezonu w krytycznych momentach zaczyna pojawiać się „duch” Harry’ego, który podpowiada synowi najkorzystniejsze rozwiązanie danego problemu.
Sezon trzeci jest dobry, jednak pozbawiony fajerwerków. Tak naprawdę, jeśli wiemy, że Rita zachodzi w ciążę, a ostatni odcinek kończy się ślubem, sezon ten można by niemal pominąć.
Ocena sezonu: 6/10
Dexter (Sezon 4) – Trójkowy zabójca i lekcja ojcostwa
Nastąpił przeskok czasowy – Rita urodziła dziecko, a nowożeńcy wprowadzili się do wymarzonego domu na przedmieściach. Niestety Dexter nie radzi sobie z nadmiarem obowiązków i pogodzeniem ich ze swoim nietypowym hobby. Nieprzespane noce, spotkania z wścibskimi sąsiadami, podejrzliwość Rity i natłok pracy dają mu się we znaki, doprowadzając do popełnienia licznych błędów zarówno w pracy, jak i podczas nocnych łowów. W tym samym czasie w Miami pojawia się seryjny morderca zwany „Trójkowym Zabójcą”, którego tropem podąża emerytowany agent Lundy. Dexter szybko namierza przestępcę i okazuje się, że Arthur Mitchell to nie tylko najdłużej ukrywający się seryjny morderca w historii Miami, ale zarazem osoba prowadząca bardzo udane życie rodzinne. Zamiast go zabić, Dexter postanawia zbliżyć się do niego, aby poznać tajemnicę jego sukcesu.
Wiele osób uważa ten sezon za najlepszy. Nic dziwnego – Arthur Mitchell to świetnie zagrany i wyjątkowo niebezpieczny antagonista, którego postać jest bardzo nieprzewidywalna. Za każdym razem, gdy wydaje się nam, że wiemy już o Trójkowym wszystko, twórcy serwują nam coś nowego. Fabuła jest bardzo angażująca, a scenariusz – pozbawiony większych błędów. Oprócz genialnego Johna Lithgowa prawdziwy popis swoich umiejętności daje także Jennifer Carpenter. Mimo wielu zalet powodem, dla którego czwarty sezon został uznany za najlepszy, jest szokujący finał. Życie Dextera zatacza pełne koło, gdy odnajduje swojego syna w kałuży krwi. Pojawiają się odpowiedzi na niemal wszystkie pytania zadawane przez bohatera: czy jest on w stanie funkcjonować jako seryjny zabójca i głowa rodziny? Czy będzie w stanie zapewnić bliskim bezpieczeństwo? Finał jest też wyjątkowo zaskakujący ze względu na wypracowany w głowie widza schemat. Zazwyczaj Dexter zmaga się ze sprytnym przeciwnikiem, jednak na końcu udaje mu się go przechytrzyć i zabić, po czym wraca do domu, do bliskich, aby pofilozofować na temat swojego życia. Stało się tak trzy razy, więc niemal instynktownie oczekujemy nadchodzącego happy endu. Tymczasem w tym sezonie po raz pierwszy wygrywa przeciwnik Dextera.
Jak w każdym sezonie, w tle przewija się kilka wątków pobocznych. Mamy poszukiwania „Wakacyjnych morderców”, romans Angela i LaGuerty, bardzo nudny związek Debry z informatorem i podobnie nudny związek Joeya z dziennikarką Christine. Jednak nawet w tym aspekcie twórcy zaskakują, gdyż większość wątków w nieoczekiwany sposób łączy się z główną fabułą. Tak naprawdę tylko romans Angela z LaGuertą jest dodany trochę na siłę i odstaje jakościowo od reszty. Większość odcinków trzyma wysoki poziom, jednak dwa wybijają się ponad pozostałe. W odcinku „Dex Takes a Holiday” Dexter poluje na przebiegłą morderczynię pracującą w policji – antagonistka jest świetna i aż szkoda, że ten wątek nie został rozciągnięty na kilka epizodów. Drugim jest oczywiście odcinek ze Świętem Dziękczynienia u Mitchellów. Dexter po raz pierwszy przekonuje się, że ideał szczęścia rodzinnego, do którego tak zawzięcie dążył, okazuje się jednym wielkim fałszem, a rodzina jest po prostu zakładnikiem tyrana. Mimo wszystko Dexter zostaje w tym toksycznym środowisku, gdyż obawia się, do czego może dojść, jeśli sprawa wymknie się spod kontroli.
Mimo dobrego scenariusza nie wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Sporą wadą jest rosnące między Ritą a Dexterem napięcie dotyczące zatrzymania przez niego starego mieszkania, którego odkrycie przez żonę staje się katalizatorem późniejszych tragicznych wydarzeń. Problem w tym, że wątek ten jest bez sensu. Biorąc pod uwagę pozycję zawodową Dextera, cały problem dałoby się rozwiązać w minutę: „Kochanie, wczoraj przyniosłem z pracy trzydzieści zdjęć zmasakrowanych ciał, które musiałem rozłożyć na podłodze, przeanalizować i sporządzić z nich raport. Dwa dni wcześniej miałem przy sobie komplet noży i porównywałem wzory nacięć na skórze. Naprawdę chcesz, abym przynosił takie rzeczy do domu z trójką dzieci?”.
Zakończenie sezonu ukazuje Harrisona siedzącego w kałuży krwi obok zabitej matki. Historia zatoczyła koło. Końcówka czwartego sezonu jest wręcz idealnym zwieńczeniem całej opowieści o Dexterze. Niestety nie dla stacji Showtime…
Ocena sezonu: 9/10
Dexter (Sezon 5) – Żałoba i poczucie winy
Tym razem nie ma żadnego przeskoku czasowego – oglądamy bezpośrednią kontynuację poprzedniego sezonu. Dexter zmaga się z żalem i gniewem po utracie ukochanej. Pomóc może mu jedynie dokonanie zabójstwa, jednak bycie w centrum uwagi i opieka nad trójką dzieci niemal całkowicie wypełniają jego kalendarz. Gdy w końcu udaje mu się upolować seryjnego zabójcę, okazuje się, że niedoszła ofiara jego oponenta przeżyła i jest świadkiem popełnionej przez niego zbrodni. Kobieta twierdzi, że była ofiarą gangu zwyrodnialców, i prosi Dextera o pomoc w ich zlikwidowaniu.
Sezon piąty znacząco różni się od poprzednich podejściem do postaci Dextera. Wcześniej oglądaliśmy rozwój i stopniowe uczłowieczanie bohatera. Dexter był wytrawnym manipulatorem i przebiegłym przestępcą, jednak o sferze uczuciowej nie miał zielonego pojęcia. Na przestrzeni czterech sezonów, pod czujnym okiem Rity, nauczył się wielu rzeczy i odkrył w sobie emocje, o których istnieniu wcześniej nie wiedział. W piątym sezonie po raz pierwszy oglądamy głównego bohatera zmagającego się z żałobą, traumą i poczuciem winy. Jedynym ratun początkowo wydaje mu się zabijanie, jednak jak się później okazuje, prawdziwą metodą na pogodzenie się ze stratą ukochanej staje się pomoc innej ofierze przemocy.
Z powodu obranej przez scenarzystów tematyki tempo sezonu jest dużo wolniejsze. Pierwszy odcinek skupia się na trywialnych sprawach związanych z pochówkiem. Później Dexter mimochodem namierza w końcu potencjalną ofiarę, jednak polowanie na nią zajmuje aż dwa odcinki. Następnie oglądamy powolne nawiązywanie więzi z Lumen. Tak naprawdę na znajomy widzom pojedynek Dextera z demonicznym złoczyńcą serial wraca dopiero po kilku epizodach. Zresztą nawet słowo „demoniczny” jest tu nadużyciem, gdyż w katalogu antagonistów Dextera Jordan Chase jest zaledwie przeciętniakiem. Kołcz stojący na czele szajki gwałcicieli zapowiada się interesująco, jednak na dłuższą metę okazuje się nudny i nijaki. Brak mu nieprzewidywalności Trójkowego czy charyzmy Miguela Prado.
Najmocniejszym elementem całego sezonu jest kreacja Julie Stiles (Sierota. Narodziny zła).Szkoda, że scenarzyści ucięli jej wątek tak raptownie – po zabiciu ostatniego przestępcy Lumen nagle poczuła się wyzwolona z żądzy zabijania, co wypada bardzo nierealistycznie. W jej wątku razi też jeden szczegół: scena seksu z Dexterem. Scenarzyści tego samego serialu pisali przecież wątek Rity, która bardzo długo po odejściu od swojego oprawcy nie była w stanie otworzyć się na żadną intymność. Lumen była w o wiele gorszej sytuacji, gdyż została brutalnie pobita, torturowana i zgrupowo gwałcona. Ciężko uwierzyć, że ofiara takich przeżyć tak szybko byłaby gotowa iść z kimś do łóżka. Plotki głoszą, że postać Lumen została usunięta z serialu, gdyż między grającą ją Julią Stiles a Michaelem C. Hallem wybuchł romans, co nie spodobało się ówczesnej żonie Halla, czyli Jennifer Carpenter. Jednak to tylko plotka…
Wątki poboczne są w zasadzie całkowicie zmarnowane. Debra zajmuje się sprawą morderstw typu „Santa Muerte”, a Quinn zawzięcie próbuje udowodnić, że Dexter był tajemniczym przyjacielem rodziny Trójkowego. Pojawia się także wynajęty przez Quinna emerytowany detektyw, który na jego zlecenie śledzi Dextera. Do tego dochodzą konflikt między nowożeńcami – Angelem i LaGuertą – oraz religijna niania, o której pomoc zabiega Dexter. W sezonie piątym zaczynają się jednak poważne głupoty. Scenarzyści coraz częściej ignorują logikę, tworząc spore dziury fabularne. W jednej ze scen przestępca wyważa drzwi pokoju hotelowego, w którym ukrywa się Lumen. Na jej ratunek przybywa Dexter, para likwiduje bandytę i wyjeżdża z hotelu z zapakowanym w folię ciałem. Czy naprawdę nikt z obsługi hotelowej nie zwrócił uwagi na wyważone drzwi? Czy nie zauważyła ich ochrona Chase’a, poszukująca zaginionego szefa? Inny przykład: Dexter jedzie na pomoc Lumen, która postrzeliła jednego ze swoich oprawców. W bagażniku ma już związaną folią inną ofiarę. Gdy Dexter i Lumen tropią krwawiącego przestępcę, uwięziona osoba ucieka. Na miejscu pojawia się wydział zabójstw. Dexter zabija rannego złoczyńcę, dopada swoją ofiarę dosłownie kilka kroków od policjantów i układa jedno ciało obok drugiego. Przybyły na miejsce Masuka (dlaczego nagle jeździ na akcje?) twierdzi, że dwaj mężczyźni zabawiali się w erotyczną asfiksję. Dlaczego mieliby praktykować takie zabawy w magazynie, do którego się włamali? Dlaczego jedna z ofiar nie ma ubrania – czyżby przejechała całe miasto owinięta w folię kuchenną? Przecież nawet osoba nieobeznana z kryminalistyką od razu dostrzeże te nieścisłości. Czy Debra pięć minut po przybyciu na miejsce zbrodni ma prawo uznać sprawę za nieszczęśliwy wypadek podczas igraszek, bez wzywania ekipy, która zabezpieczy ślady? Przecież Dexter nie miał czasu ich usunąć. Co więcej, Lumen podczas akcji nie nosi rękawiczek, a jej odciski palców są zarejestrowane w policyjnej bazie danych.Takich baboli jest sporo.
Scenarzyści po raz kolejny rzucają Dexterowi koło ratunkowe – gdy siostra nachodzi go na miejscu zbrodni, z jakiegoś powodu nie ma zamiaru zajrzeć za foliowy parawan.
Sezon piąty można sobie spokojnie darować.
Ocena sezonu: 6/10
Dexter (Sezon 6) – Apokalipsa, wiara i głupi twist
W mieście pojawia się dwójka seryjnych zabójców: mentor i jego uczeń, których celem jest mordowanie ludzi w stylu naśladującym sceny z biblijnej Apokalipsy Świętego Jana.
Można odnieść wrażenie, że cały sezon został napisany wokół jednego wielkiego twistu: w rzeczywistości jest tylko jeden morderca. Postać grana przez Colina Hanksa cierpi na rozdwojenie jaźni, niczym bohater filmu Podziemny krąg. Niestety oprócz głównego wątku sezon nie ma nic do zaoferowania, a wątki poboczne wieją nudą. Masuka ma nowych pomagierów – i co z tego? Quinn rozstaje się z Debrą i przez cały sezon się upija, co nie wnosi nic ciekawego oprócz kilku humorystycznych sytuacji. Debra spotyka się z psychologiem i nie dość, że jest to nudne, to jeszcze prowadzi do chyba najgłupszego wątku w całym serialu: Deb nagle czuje seksualny pociąg do swojego przybranego brata. Kobieta argumentuje, że jej wszystkie nieudane związki są spowodowane właśnie tym – nie potrafi sobie ułożyć życia z nikim, gdyż skrycie kocha się w Dexterze. To chyba jest ten moment, który miłośnicy seriali określają jako jumping the shark. Już nawet nie chodzi o przywodzący na myśl kazirodztwo romans, tylko o fakt, że scenarzyści wyciągnęli ten wątek z kapelusza – nigdy wcześniej nie było insynuowane, że Debra czuje do Dextera coś więcej niż siostrzaną miłość.
Na tle innych serii szósty sezon wyróżnia się stylistyką zabójstw, przywodzącą na myśl serial Hannibal. Tam powolne tempo wynagradzane było jednak zwrotami akcji i głęboką warstwą psychologiczną, natomiast twórcy Dextera nie mają w tym temacie nic do zaoferowania oprócz pseudofilozoficznych przemyśleń głównego bohatera. Motywem przewodnim sezonu jest religia – nie chodzi jednak jedynie o rytualne morderstwa, lecz o życie duchowe Dextera. Pod wpływem nawróconego przestępcy, Brata Sama, bohater zaczyna kontemplować na temat wiary, grzechu i odkupienia. Niestety, jak to zwykle w tym serialu bywa, wszystko urywa się, gdy Dexter po prostu postanawia wrócić do swojego dawnego ja. Cały wątek religijny serwowany jest też zbyt nachalnie.
W sezonie pojawiają się trzy nowe, ważne postacie. Detektyw Mike Anderson jest niemal kopią sierżanta Doakesa – cechuje go ta sama niezdrowa obsesja na punkcie pracy i opryskliwy stosunek do współpracowników. Drugą postacią jest nowa opiekunka Dextera, będąca zarazem siostrą Angela Batisty – Jamie. Pal licho, że mamy tu do czynienia z nagłym pojawieniem się członka rodziny, o którym wcześniej nie było mowy; większy problem tkwi w tym, że Jamie Batista to chyba najbardziej zmarnowana postać w całym serialu. Jest młodą, atrakcyjną dziewczyną, która nie ma żadnych własnych zainteresowań oprócz ciągłej opieki nad Harrisonem. Na każde zawołanie Dextera, o każdej porze dnia i nocy, jest gotowa przybyć i siedzieć z dzieckiem godzinami, bez zadawania pytań. Z jakiegoś powodu informacje o ciągłej nieobecności Dextera nigdy nie docierają do Angela, który przecież doskonale wiedziałby, że jego szwagier nie robi żadnych nadgodzin. Trzecią osobą jest Louis Greene – stażysta Masuki, który zostaje chłopakiem Jamie i z niewiadomych przyczyn ma niezdrową obsesję na punkcie Dextera.
Głupot jest tu jeszcze więcej niż w sezonie piątym. Nie będziemy wszystkich wymieniać, bo powstałby z tego opasły referat, jednak warto wspomnieć, że Dexter po raz kolejny niepotrzebnie naraża swoich bliskich, prowokując zabójcę do działania. Czy zabicie ukochanej przez Trójkowego nie było dla niego wystarczającą nauczką? Z odcinków wieje nudą. Dexter najlepiej sprawdza się wtedy, gdy działa pod presją – im więcej osób depcze mu po piętach, tym lepiej. Niestety w szóstym sezonie mordercy nie mają z Dexterem nic wspólnego, a gdy główny bohater w końcu zaznajamia się z jednym z nich, ten nie sprawia wrażenia kogoś stanowiącego realne zagrożenie. Colin Hanks jest przyzwoitym aktorem, jednak ze swoją fizjonomią nie jest w najmniejszym stopniu przerażający. O wiele lepiej sprawdza się jak zawsze niezawodny Edward James Olmos (Miami Vice), niestety jego rola jest zbyt krótka. Z pozytywów należy wymienić wątek Brata Sama oraz sceny, w których Dexter rozprawia się z emerytowanym seryjnym mordercą, rozmyślając, czy sam skończy w ten sam sposób: schorowany, zniedołężniały i osamotniony ze swoją kolekcją szkiełek. Świetnie ogląda się także odcinek, w którym Dexter jedzie za miasto ze swoim „mrocznym pasażerem” (pod postacią zmarłego brata). Szkoda, że twórcy nie zdecydowali się rozpisać tego motywu na więcej epizodów, pozwalając Brianowi na przejęcie niemal całkowitej kontroli nad bohaterem. Bardzo dobrze wypada również niespodziewany cliffhanger z ostatniego odcinka. Szkoda jedynie, że moment odkrycia przez Debrę prawdziwej natury brata jest spóźniony o cały sezon.
Sezon szósty to bez wątpienia jeden z najsłabszych punktów całego serialu. Całość jest zbyt nudna i powtarzalna, a oprócz finałowego twistu produkcja nie ma widzom nic ciekawego do zaoferowania.
Ocena sezonu: 5/10
Dexter (Sezon 7) – Powrót do formy i starcie z mafią
Detektyw Anderson zostaje zastrzelony przez członka ukraińskiej mafii. Dexterowi udaje się dopaść sprawcę i wymierzyć mu sprawiedliwość, niestety okazuje się, że nie był to zwykły żołnierz, lecz wysoko postawiony członek organizacji przestępczej.
Sezon siódmy powraca z energią, jakiej nie widzieliśmy od czasu czwartej odsłony. Motyw Debry, która stopniowo odkrywa coraz więcej faktów na temat mrocznej natury swojego brata, wprowadza do serialu mnóstwo świeżości i napięcia. Po raz pierwszy życiowa filozofia Dextera zostaje poddana tak mocnej krytyce – siostra wytyka mu hipokryzję i zakłamanie, przy okazji wygadując rzeczy, które my jako widzowie najchętniej sami wykrzyczelibyśmy scenarzystom. Każda pseudofilozoficzna racjonalizacja uczynków Dextera zostaje zrównana z ziemią. Jennifer Carpenter czuje się jak ryba w wodzie, genialnie grając Debrę, która miota się między bezgranicznym oddaniem dla brata a głęboką odrazą do jego poczynań.
Bardzo dobrze wypada także postać głównego przeciwnika, w którego wciela się Ray Stevenson (Punisher: Strefa wojny). Postać eleganckiego zabójcy nie jest może czymś odkrywczym, jednak dzięki charyzmie aktora efekt końcowy jest ponadprzeciętny. Isaak Sirko nie jest przeciwnikiem, którego można zwodzić jak dziecko – na tle poprzedników wyróżnia się opanowaniem, profesjonalizmem, a także tym, że wyraźnie dominuje nad Dexterem. Jest silny, wytrzymały, inteligentny, świetnie posługuje się bronią, a do tego ma pod sobą potężną organizację i niemal nieograniczone zasoby finansowe. Ta postać jest po prostu świetnie zagrana, a scena w barze to jeden z najbardziej pamiętnych momentów całego sezonu. Miło też zobaczyć retrospekcje z sierżantem Doakesem, mimo iż próba cyfrowego lub charakteryzatorskiego odmłodzenia aktorów nie wypada zbyt przekonująco.
Wątków pobocznych jest kilka: Quinn rozpoczyna romans z egzotyczną tancerką pracującą w mafijnym klubie (to chyba najbardziej przewidywalny motyw w całym serialu), Debra tropi mordercę kobiet, Louis mści się na Dexterze, LaGuerta próbuje ponownie otworzyć śledztwo w sprawie „Rzeźnika z Bay Harbor”, a wydział policji w Miami ściga seryjnego podpalacza. Najważniejszym wątkiem pobocznym jest jednak pojawienie się Hannah McKay – inteligentnej trucicielki, która wpada w oko Dexterowi i staje się jedną z nielicznych osób, którym udaje się ujść cało z jego foliowego stołu. Warto zwrócić uwagę, że sezon siódmy jest pierwszym, w którym wątki postaci drugoplanowych są konsekwentnie kontynuowane. Do tej pory bohaterowie często znikały z serialu bez słowa wyjaśnienia – tak było z Barbarą (dziewczyną Angela z trzeciego sezonu), z irlandzką nianią Sonyą czy z Lumen. Prawdopodobnie ktoś w stacji w końcu wpadł na pomysł, aby podpisywać z aktorami dłuższe kontrakty.
Niestety mimo licznych zalet sezon ma też sporo wad. Zabójstwo dokonane na lotnisku przypomina parodię. Dexter potrafił spędzić godziny na przygotowywaniu pokoju śmierci. Nawet kropla krwi nie mogła się wydostać poza foliowe łóżko. Gdy w sezonie trzecim ktoś ukłonił się Miguelowi Prado, Dexter natychmiast odwołał akcję. Tymczasem tutaj główny bohater jedzie na lotnisko, porywa swoją ofiarę, znajduje pomieszczenie z bagażami, i przeprowadza egzekucję poprzez roztrzaskanie głowy gaśnicą. W każdym momencie ktoś może wejść, wszędzie są kamery, osoba kręcąca się po terenie lotniska przykuwa uwagę, a możliwości dokładnego posprzątanie miejsca zbrodni są ograniczone. Dziwne jest też zachowanie głównego antagonisty. Jest on zaprezentowany jako osoba kalkulująca wszystko na zimno, jednak zabija Louisa na łodzi i dopiero po egzekucji każde swoim ludziom sprawdzić kim była ta osoba i czy mówiła prawdę. Dlaczego nie zabrać go ze sobą i trochę nad nim „popracować”? Mało przekonująco wypada także ucieczka Hanny w ostatnim odcinku.
Mimo kilku wad sezon siódmy jest bardzo udany i warty ponownego obejrzenia. Choćby dlatego, że to ostatni dobry sezon serialu…
Ocena sezonu: 7/10
Dexter (Sezon 8) – Drwina z widzów i najgorsze pożegnanie w historii telewizji
W Miami grasuje morderca, który wycina swoim ofiarom kawałki mózgu. Policja zwraca się o pomoc do wybitnej neuropsychiatry, dr Evelyn Vogel. Okazuje się, że kobieta doskonale zna przeszłość Dextera, gdyż to właśnie ona pomogła Harry’emu opracować słynny kodeks. Tymczasem Debra – po zabójstwie LaGuerty – stoczyła się na dno. Pracuje w agencji detektywistycznej, upija się do nieprzytomności, sypia z podejrzanymi typami i unika jakiegokolwiek kontaktu z bratem.
Dexter do tej pory miał lepsze i gorsze sezony, jednak ósmy to absolutne dno. Już sam początek pokazuje, że scenarzystom przestało zależeć na utrzymaniu jakiejkolwiek wiarygodności. Zakończenie poprzedniego sezonu postawiło bohaterów w niezwykle trudnej sytuacji: nie żyje zasłużona policjantka, która kilka dni wcześniej oskarżyła publicznie Dextera o bycie seryjnym zabójcą, a na dodatek zginęła z broni należącej do Debry, która miała z nią bardzo burzliwe stosunki. W momencie zabójstwa Dexter i Debra nie mieli alibi, a siostra po wszystkim rzuciła nagle pracę. No cóż – po raz kolejny jesteśmy zmuszeni zaakceptować fakt, że wszyscy pracownicy policji w Miami są ślepi i mają wyjątkowo niskie IQ.
Mimo iż mamy do czynienia z ostatnim sezonem, scenarzyści zupełnie nie kwapią się z zamykaniem istniejących wątków, zamiast tego tworząc nowe na potęgę. Bohaterowi powinien palić się grunt pod nogami, zmuszając go do desperackich posunięć, od których nie ma odwrotu, jednak twórcy za wszelką cenę chcą utrzymać wszystko po staremu. Dexter znowu mierzy się z psychopatą, znowu doświadcza problemów rodzinnych, a w międzyczasie poluje na kolejnych rzezimieszków. Business as usual. Postać dr Evelyn Vogel jest całkowicie niepotrzebna – nie budzi żadnego zainteresowania i została wciśnięta na siłę. Po siedmiu sezonach nagle dowiadujemy się, że to wcale nie Harry wymyślił kodeks, tylko jakaś pani psycholog. Widzowie mogliby to kupić w drugim sezonie, ale nie w ósmym. Na dodatek całość przypomina bezczelne kupowanie czasu, gdyż na dłuższą metę jej postać nie ma najmniejszego znaczenia. Gdyby dr Vogel w ogóle nie pojawiła się w serialu, fabuła nie zmieniłaby się ani o jotę. Całkowicie zmarnowana została postać Debry. Najpierw oglądamy ją jako samodestruktywną alkoholiczkę, która zapija się w poczuciu winy, nie może wybaczyć sobie zabójstwa LaGuerty i twierdzi, że zabiła „nie tę osobę”. Wydaje się, że w końcu widzimy realne konsekwencje złych uczynków Dextera, prawda? Nic z tego. Po kilku odcinkach Debra błyskawicznie odbija się od dna, wybacza bratu i… wszystko wraca do normy. Co więc robią z nią scenarzyści później? Debra zostaje postrzelona, a jej mózg obumiera z powodu zatoru. W końcówce Dexter odłącza ją od aparatury podtrzymującej życie. To, że postać ginie, jest jeszcze do przełknięcia, ale czy musiała odejść w tak bezsensowny sposób? Gdyby w czwartym sezonie Dexter wrócił do domu i dowiedział się, że Rita dostała zatoru, odebrałoby to scenie cały dramatyzm.
Scenarzyści po raz kolejny próbują też wcisnąć na siłę wątek związany z Masuką – tym razem jest to pojawienie się jego córki, która jest owocem oddania nasienia do banku spermy. Ten motyw zmierza donikąd. Dexter na oczach Quinnam i Batisty dokonuje zabójstwa w sali przesłuchań i co z tego wynika? Zupełnie nic. Angel chyba stał się jedną z wczesnych ofiar mordercy wycinającego kawałki mózgu, gdyż jego postać zachowuje się tak, jakby przeszła lobotomię. Widać, że Quinn przynajmniej skojarzył pewne fakty z przeszłości, jednak śmierć Olivera sprawiła mu satysfakcję, tymczasem Batista wciąż tkwi w błogiej nieświadomości.
Dziury fabularne po prostu się mnożą. Poszukiwana listem gończym Hannah porusza się po mieście bez żadnych przeszkód. Seryjny zabójca odpowiedzialny za śmierć kilku osób nie jest nawet skuty kajdankami, a Dexter może do niego wejść sam pod byle jakim pretekstem. Pojawia się potencjalny następca Dextera, którego bohater próbuje wychować na swojego ucznia, jednak młodzieniec bezsensownie ginie. Po co był ten wątek? Jak Dexterowi udało się wynieść zwłoki ze szpitala niezauważonym i po co w ogóle je kradł? Oczywiście, chciał wyprawić jej pochówek w swoim stylu, jednak jako fachowiec od pozbywania się ciał powinien doskonale wiedzieć, że ciało wrzucone do wody pod wpływem gazów gnilnych szybko wypłynie na powierzchnię. Następnie porywa je tornado i nadgniłe zwłoki Debry kończą w czyimś ogródku – naprawdę kiepski sposób na uczczenie pamięci ukochanej siostry. No i w jaki sposób bohaterowi udało się sfingować własną śmierć poprzez wpłynięcie motorówką prosto w oko cyklonu? Czy Dexter miał tam ukrytą łódź podwodną? A może porzucił łódź i przepłynął te kilkanaście kilometrów do brzegu wpław?
Sezon ogromnie rozczarowuje, gdyż scenarzyści panicznie unikają elementu, który stanowi nieodłączną część każdego dobrego serialu – konsekwencji. Każdy, kto poznał prawdę o Dexterze, zginął, a pozostali znajomi żyją w błogiej nieświadomości. Nie ma żadnej obławy. Na własnych warunkach Dexter opuszcza miasto i zaszywa się gdzieś na końcu świata, nie płacąc za swoje zbrodnie ani nie zostając w żaden sposób ukarany. W większości świetnie ocenianych finałów seriali instynktownie czujemy, że wydarzenia zmierzają do nieubłaganego końca. W ostatnim sezonie Breaking Bad tajemnica Waltera wychodzi na jaw, odrzuca go własna rodzina i zdradza wspólnik, a każdy kolejny krok coraz bardziej go pogrąża, bo wiemy, że nie ma już dla niego odwrotu. Podobnie jest z Rodziną Soprano, gdzie Tony traci kontrolę nad wszystkim. Tutaj tego nie ma – do samego końca scenarzyści robią wszystko, aby bezczelnie zachować status quo. Priorytetem było szykowanie gruntu pod ewentualne dalsze spin-offy i kontynuacje, a nie definitywne zamknięcie opowieści. Ogromną wadą jest też brak motywacji postaci: robią one różne rzeczy, ale właściwie nie wiadomo dlaczego, a kluczowe decyzje podejmowane są całkowicie spontanicznie.
Najlepszą częścią feralnego zakończenia jest ostatnia scena, w której główny bohater bez słowa rzuca przygnębione spojrzenie w stronę ekranu. Zapewne tak samo aktor wyglądał podczas pierwszego czytania ostatnich stron scenariusza. Ósmego sezonu należy unikać jak ognia.
Ocena sezonu: 2/10
Dexter: New Blood – Powrót po latach i stary grzechy w nowym opakowaniu
Po sfingowaniu swojej śmierci Dexter zamieszkał w niewielkim miasteczku Iron Lake jako Jim Lindsay (co stanowi zresztą zgrabne nawiązanie do autora książek). Pracuje w lokalnym sklepie z bronią, spotyka się z szefową policji, chodzi na potańcówki i wydaje się filarem społeczności. Jednak co najważniejsze – od czasu wyprowadzki jest na całkowitym odwyku od zabijania. O niechlubnej przeszłości przypomina mu jedynie okazjonalne pojawianie się „ducha” Debry, która w tym miniserialu pełni dokładnie tę samą rolę co Harry w oryginalnej serii. Spokój głównego bohatera pęka jednak jak domek z kart, gdy w afekcie zabija młodego mężczyznę spełniającego wymogi kodeksu, który okazuje się synem wpływowego lokalnego biznesmena. Na dodatek w niemal tym samym czasie na progu jego domu pojawia się ktoś, kogo Dexter najmniej się spodziewał – jego dorosły już, porzucony przed laty syn, Harrison.
Początek New Blood budził ogromne nadzieje. Klimatyczna sceneria zasypanej śniegiem prowincji, próba ucieczki przed Mrocznym Pasażerem i motyw trudnej relacji z porzuconym synem to znakomity materiał. Niestety, im dalej w las, tym szybciej scenarzyści wracają do swoich starych, złych nawyków. Główny antagonista, Kurt Caldwell, jest tu akurat chlubnym wyjątkiem – to zdecydowanie jedna z jaśniejszych stron serialu. Choć nie dorównuje legendarnemu Trójkowemu, to dzięki świetnej kreacji aktorskiej jest postacią wyjątkowo wyrazistą i pamiętną. Jedyną większą wadą tego wątku jest fakt, że cała zabawa w kotka i myszkę między Dexterem a Kurtem została zbytnio przeciągnięta, przez co w pewnym momencie traci swoją dynamikę. Najmocniejszym punktem produkcji niezmiennie pozostaje Jennifer Carpenter w roli wewnętrznego głosu Debry. Jej wulgarne, pełne emocji i gorzkich prawd komentarze to absolutny majstersztyk – Debra bezlitośnie wytyka Dexterowi każdy błąd, stając się sumieniem, którego główny bohater tak bardzo potrzebuje, a zarazem nie potrafi słuchać.
Największym problemem miniserialu okazuje się jednak to, co dzieje się z logiką fabuły i relacjami bohaterów. Między Harrisonem i Dexterem pojawia się seria sztucznie podkręcanych konfliktów, które można by rozwiązać dwuminutową rozmową. Pojawiają się wymuszone dialogi i wątki zapychacze. Najgorszy jest jednak finał, który dosłownie drwi z inteligencji widzów. Twórcy dostali drugą szansę na rehabilitację po katastrofalnym finale ósmego sezonu, ale zamiast tego zaserwowali nam pospieszne, nielogiczne i absurdalne pożegnanie z bohaterem. Pod tym linkiem znajdziecie cały artykuł na ten temat. Postacie bez żadnego powodu zmieniają nagle poglądy, Dexter morduje niewinnego policjanta, mimo iż mógł go uśpić, a na końcu popełnia w pewnym sensie samobójstwo, namawiając swojego syna do zastrzelenia siebie. New Blood miało być odkupieniem grzechów, a okazało się kolejnym dowodem na to, że twórcy nie mają pomysłu na zamknięcie serialu. Zakończenie jest równie złe, a może nawet gorsze niż w tragicznym sezonie ósmym – z tą różnicą, że tam cały sezon jest do niczego, a tutaj jest sporo całkiem udanych wątków, dzięki czemu New Blood ogląda się o niebo lepiej.
Ocena sezonu: 6/10
Dexter: Zmartwychwstanie – Nowy Jork, klub psychopatów i powrót do formy
Akcja Dexter: Resurrection rozpoczyna się krótko po dramatycznych wydarzeniach z New Blood. Dexter budzi się ze śpiączki i rozpoczyna rekonwalescencję, a wydarzenia – jak to w tym uniwersum bywa – układają się dla niego wyjątkowo pomyślnie. Postrzelenie opisano jako nieszczęśliwy wypadek, silny mróz spowolnił upływ krwi, a zabójstwo policjanta uznano za konieczną samoobronę. Oczywiście brzmi to cokolwiek komicznie, zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu, że mowa o postrzale z broni myśliwskiej prosto w serce, ale po szybkim i bolesnym „zerwaniu plastra” na początku serial zaczyna nabierać tempa i robi się autentycznie ciekawy. W szpitalu Dextera odwiedza nabierający podejrzeń Batista, a z prasowych doniesień bohater dowiaduje się o nowojorskim morderstwie z bardzo specyficznym, znajomym modusem operandi. Podejrzewając, że za zbrodnią stoi jego syn, Dexter ucieka ze szpitala, by zatrzeć ślady. Na miejscu odkrywa jednak, że miasto terroryzuje ktoś zupełnie inny – zabójca taksówkarzy ochrzczony przez media „Mrocznym Pasażerem”. Przywłaszczenie tego pseudonimu Dexter uznaje za osobistą zniewagę i rusza w pogoń, co szybko doprowadza go na trop tajnego stowarzyszenia seryjnych morderców, sponsorowanego przez ekscentrycznego miliardera Leona Pratera (w tej roli Peter Dinklage).
Największym atutem tej odsłony jest zmiana lokacji. Nowy Jork sprawdza się w roli tła wyśmienicie – tętniące życiem megamiasto pełne jest potencjalnych świadków, ale ludzie są tak zabiegani i obojętni, że nawet widok mężczyzny pakującego ciało do bagażnika nie robi na nikim wrażenia. Świetnym pomysłem okazuje się także sam klub degeneratów. Zamiast tradycyjnego pojedynku z jednym antagonistą na przestrzeni całego sezonu, dostajemy całą galerię pokręconych postaci: każda ma własne unikalne fetysze, trofea i metody działania, tworząc dla Mrocznego Pasażera prawdziwie bogato zastawiony stół.
Pod względem aktorskim jest bardzo dobrze. Michael C. Hall wszedł w tę rolę tak głęboko, że gra ją z zamkniętymi oczami, a David Zayas wreszcie dostaje od scenarzystów coś lepszego niż tylko poklepywanie Dextera po plecach. Świetnie wypadają też antagoniści – od mrocznej femme fatale (Krysten Ritter) i niepokojącego Davida Dastmalchiana, aż po Neila Patricka Harrisa. Prawdziwymi gwiazdami są jednak Peter Dinklage oraz Uma Thurman jako jego bezkompromisowa ochroniarka i fixerka (szkoda tylko, że ich potencjał w pełni wykorzystano dopiero pod koniec). Niestety, scenarzyści nie zrzucili całkowicie starych nawyków. Dexter wciąż nosi pancerną „zbroję fabularną”, rozsądne postacie nagle głupieją, a do tego pojawia się spora liczba wątków prowadzących donikąd – jak chociażby niezwykle życzliwa rodzina imigrantów, która przyjmuje Dextera pod dach, czy wielokrotnie przywoływany w mediach dawny seryjny morderca, ostatecznie niemający żadnego znaczenia dla fabuły. Mimo tych potknięć Dexter: Resurrection to bez wątpienia jeden z lepszych sezonów. Serial udowadnia, że marka wciąż ma gigantyczny potencjał, naprawia część błędów przeszłości i – jeśli twórcy utrzymają ten kurs – daje ogromną nadzieję na jeszcze lepszą kontynuację.
Ocena sezonu: 8/10
