Spoony (Noah Antwiler) to YouTuber nagrywający żartobliwe recenzje gier i filmów. Kiedy zaczynał swoją sieciową karierę w 2007 roku, był jedną z nielicznych osób, które tworzyły filmiki w miarę profesjonalny sposób (dobra kamera, montaż, efekty specjalne). Dzięki ostremu językowi i bardzo zabawnym żartom zjednał sobie zarówno mnóstwo fanów, jak i grono przeciwników. W 2009 roku zdobył nagrodę dla najpopularniejszego YouTubera i „najzabawniejszej osoby, którą warto zasubskrybować” (org. funniest person to follow), a w następnym roku znalazł się w finale tego samego konkursu. Po obejrzeniu recenzji serii „Ultima” w wydaniu Spoony’ego sir Richard Garriott, czyli jej twórca, zaprosił go w podziękowaniu do swojego zamku. Jednak będący na szczycie popularności Noah nagle zniknął. Co się stało?
Noah Antwiler
Noah Antwiler urodził się 27 grudnia 1980 roku w Saint Louis w Missouri (USA). Od młodości interesował się szeroko pojętą popkulturą – pochłaniał setki filmów na kasetach wideo oraz zagrywał się w gry na komputerze swojego taty. Jak sam twierdzi, wychowali go Steven Seagal i Jean-Claude Van Damme. Wtedy też odkrył w sobie pewną cechę: tam, gdzie rówieśnicy bezrefleksyjnie zachwycali się filmem, on dostrzegał niedociągnięcia scenariuszowe i brak logiki. Po osiągnięciu dojrzałości podjął pierwszą pracę, która pozwalała mu wykorzystać tę wiedzę – pisał recenzje filmowe dla lokalnej gazety. Swój kanał na YouTube otworzył na początku 2007 roku, a jego pierwszym nagraniem było „The Adventures of Bayou Billy” – recenzja gry zręcznościowej na konsolę NES.
Final Fantasy 8
Prawdziwy przełom przyszedł w kwietniu tego samego roku wraz z recenzją gry Final Fantasy VIII. Coś, co zapowiadało się na kolejną zwykłą recenzję, zmieniło się w prawdziwą tyradę wymierzoną w każdy aspekt tej produkcji. A trzeba wiedzieć, że do tego momentu seria Final Fantasy była niemal nietykalna. Ludzie, którzy dopiero odkryli Final Fantasy VII, uważali gatunek JRPG za absolutne objawienie, natomiast ci, którzy już wcześniej byli wyznawcami gier z Kraju Kwitnącej Wiśni, nie chcieli słyszeć najmniejszej krytyki pod adresem swojego ukochanego gatunku. W internecie zawrzało, a nagranie stało się viralem. Jedni nie mogli się nachwalić celnych tez Spoony’ego, a inni w tym czasie wysyłali mu groźby śmierci. Z perspektywy czasu trzeba przyznać, że Final Fantasy VIII faktycznie ma mnóstwo wad – począwszy od systemu walki, poprzez dziwaczną oprawę, aż po fabułę dziurawą jak szwajcarski ser.
Korzystając ze świeżo zdobytej popularności, Spoony nagrywał kolejne filmiki. Jednym z nich była recenzja filmu Yor, myśliwy z przyszłości z Rebem Brownem w roli głównej. Materiał okazał się tak popularny, że Spoony przez następne kilka lat co jakiś czas wypuszczał kolejne odsłony recenzji filmów z tym aktorem pod zbiorczym tytułem Rebruary. Trzecim dużym sukcesem okazała się recenzja tragicznych sequeli Nieśmiertelnego. Ostatnią dużą serią nakręconą przez Noah była historia gier z cyklu Ultima. Tym razem filmiki były mniej humorystyczne, za to bardziej przekrojowe. Bardzo spodobały się one twórcie gry – sir Richardowi Garriottowi. Garriott zaprosił Spoony’ego do siebie, aby wspólnie nagrać kilka żartobliwych skeczy oraz serię wywiadów. W międzyczasie Noah podpisał kontrakt z Channel Awesome (znanym wtedy jako That Guy with the Glasses) – firmą produkcyjną zrzeszającą wielu YouTuberów, z których najbardziej znani byli Nostalgia Critic i Angry Joe. Wszystko układało się bardzo dobrze… do czasu.
Noah zdarzyło się kilka wpadki wizerunkowych. Kilka osób zarzuciło mu, że wbrew swojemu wizerunkowi luzaka i śmieszka jest mało odporny na jakąkolwiek krytykę. Noah niepotrzebnie wdawał się kilka razy w zażarte dyskusje w obronie własnej osoby na forach internetowych. Jednak pierwszy etap upadku Spoony’ego datuje się na 2012 rok. Wtedy to na Twitterze napisał dziwny „żart” do swojej koleżanki z sieci TGWTG – YouTuberki JessOtaku, która była recenzentką filmów anime. Noah stwierdził w tweecie, że z przyjemnością zaciągnąłby ją do piwnicy, przykuł kajdankami do rury i uprawiał z nią seks. Nie wiadomo, czy miało to być jakieś pokrętne nawiązanie do Pulp Fiction, czy chodziło mu o coś innego, ale żart nikogo nie rozśmieszył, a na głowę Spoony’ego posypały się gromy, także od jego własnych fanów. TGWTG w ramach kary zawiesiło go na kilka tygodni. Spoony sam o tym powiadomił i napisał, że z pokorą przyjmuje tę decyzję. Sprawa wydawała się zamknięta, jednak krótko po opadnięciu kurzu kolejna osoba przypomniała o tym wydarzeniu i Noah znowu stracił nad sobą kontrolę. Wypuścił serię dziwacznych tweetów atakujących swoich kolegów z kanału. Im bardziej ludzie dawali mu do zrozumienia, że zwyczajnie przegiął ze swoim zachowaniem, tym wścieklej próbował się odgryzać. Szefostwu było tego za wiele i Noah dostał wypowiedzenie. Skwitował to po swojemu, pisząc coś w rodzaju: „To nie oni mnie zwolnili, tylko ja ich…”.

Spoony nie miał jednak zamiaru zawieszać swojej kariery i już wkrótce powrócił z własną stroną „Spoony Experiment”. Okazało się, że dawni koledzy z TGWTG nie gniewali się na niego aż tak bardzo, gdyż wciąż zapraszali go na występy gościnne na swoich kanałach. 2013 rok był jednym z aktywniejszych okresów w karierze Spoony’ego. W 2014 roku zaczął jednak nagrywać mniej popularne materiały o swoich innych pasjach: wrestlingu i planszowych grach RPG, okazjonalnie powracając do popularnego cyklu filmów „Rebruary”. W 2015 roku znowu zwolnił tempo – przestał nagrywać pełnoprawne recenzje, ograniczając się do transmisji na żywo z gier.
Spoony i Alien Isolation
Przy okazji jednego ze streamów narodziła się kolejna afera. Grając w Alien: Isolation, Spoony’emu nie spodobał się komentarz jednego z widzów. Przez kolejne kilkanaście minut społeczność zamiast słuchać uwag na temat rozgrywki, musiała wysłuchiwać niekończącego się potoku złorzeczeń i wyzwisk streamera. Sprawa odbiła się szerokim echem w środowisku graczy, a do Spoony’ego na stałe przylgnęła łatka furiata. Mniej więcej w tym samym czasie Noah usunął możliwość komentowania swoich filmików. Od tamtego momentu nagrał zaledwie dwie recenzje zamykające cykl Rebruary, pojawił się też raz gościnnie u Nostalgia Critica i od czasu do czasu wrzucał krótkie zapisy ze swoich rozgrywek. W grudniu 2017 roku wypuścił jedno nagranie, na którym opowiadał o wrażeniach z nowych Gwiezdnych Wojen. Zamiast tworzyć wideo, stał się za to niezwykle aktywny na Twitterze. Społeczność internetowa wydała na niego bezwzględny wyrok: złodziej, oszust i cham, który nie umie znieść krytyki. Czy to prawda?
Wyłączenie komentarzy
Spoony zawsze przyciągał ostrzejszą widownię. Taka jest niestety zasada w internecie: jeśli produkujesz kontrowersyjny kontent, pojawią się kontrowersyjni internauci. I właśnie tacy ludzie często u niego gościli. Sekcja komentarzy pod materiałami Spoony’ego usiana była czasami bardzo chamskimi wpisami. Co innego żartobliwe dogryzki lub złośliwe uwagi, a co innego teksty w stylu: „mam nadzieję, że zdechniesz”. Trzeba jednak pamiętać, że wyłączając komentarze, Noah wylał dziecko z kąpielą. Utracił możliwość bezpośredniej komunikacji z fanami, a przecież pisali tam też normalni ludzie. No ale przecież pozostał mu Twitter i Facebook, prawda? I to zaprowadziło nas do drugiego grzechu – uzależnienia od mediów społecznościowych, a w szczególności od Twittera. Spoony spędza tam całe dnie, pisząc nawet do 50 postów dziennie (!). Co więcej, założył konto na Twitterze… swojemu psu i tam również bardzo aktywnie się udziela.
Mogłaby to być całkiem fajna metoda komunikacji z fanami, tyle że nią nie jest. 80% jego wpisów dotyczy polityki, a w szczególności Donalda Trumpa, którego Spoony uważa chyba za samego antychrysta. Oczywiście każdy ma prawo krytykować kogo chce, a Trump jest daleki od doskonałości, jednak Noah zachowuje się tak, jakby miał na tym punkcie niezdrową obsesję. Poza tym, jako rozpoznawalna osobowość internetowa, mógłby przecież prowadzić profil prywatny i publiczny oddzielnie. Biorąc pod uwagę, że Spoony potrafi z siebie wyrzucić kilkadziesiąt tweetów dziennie, ciężko w tym zalewie politycznego złorzeczenia przekopać się do jakichkolwiek ciekawszych treści. Swego czasu wspominał o swoim uzależnieniu i o tym, że ma zamiar ograniczyć sobie dostęp do sieci, jednak od tamtej pory nie zniknął z mediów społecznościowych nawet na jeden dzień. W 2025 roku ogłosił w końcu, że znika z Twittera. Okazało się jednak, że nie stało za tym pragnienie odpoczynku od „ćwierkania”, lecz po prostu przesiadka na platformę Bluesky, uważaną przez wielu za „lewicową” alternatywę dla portalu Elona Muska.
Patreon i zbiórka na film
Patreon to popularny serwis crowdfundingowy, za pośrednictwem którego fani mogą finansowo wspierać twórców. Spoony ogłosił na nim swoją zbiórkę, deklarując jako główny cel produkcję pełnometrażowego filmu ze sobą w roli głównej. Ludzie ochoczo zaczęli wykładać pieniądze i wkrótce na konto Spoony’ego co miesiąc spływało aż 5000 dolarów. Dokładając do tego dochody z YouTube’a i reklam na własnej stronie, można śmiało powiedzieć, że dysponował całkiem przyzwoitymi zarobkami. I właśnie na ten okres przypada jego największy spadek aktywności. Wkrótce temat filmu przycichł, a Spoony produkował materiały coraz rzadziej. Mówiąc wprost – rozleniwił się. Pieniądze spływały, a Noah nie musiał nic robić.
Dopiero po jakimś czasie fani zaczęli coraz głośniej dopominać się o dotrzymanie obietnicy. Stąd właśnie wzięły się wszystkie te oskarżenia o złodziejstwo i przekręty, gdyż Spoony ani nigdy oficjalnie nie ogłosił, że kończy nagrywanie filmów, ani nie zamknął zbiórki. Po prostu siedział cicho, a pieniądze same wpływały na konto. Jakiekolwiek próby przypomnienia mu o zobowiązaniach odbierał jako osobisty atak – na krytykę reagował obelgami albo blokował użytkowników na swoich portalach. A wszystkie te rzeczy sprowadzają nas prosto do głównego powodu tego irracjonalnego zachowania naszego bohatera, czyli…
Choroba dwubiegunowa
W okolicach 2014 roku u Spoony’ego zdiagnozowano chorobę afektywną dwubiegunową (lub zaburzenia afektywne). To poważne zaburzenie, w którym chory przechodzi ze stanu głębokiej depresji do epizodów manii w mgnieniu oka. W jednej chwili taka osoba może sprawiać wrażenie niezwykle podekscytowanej i pobudzonej, by za chwilę pogrążyć się w totalnej rozpaczy, wyglądając, jakby była o krok od odebrania sobie życia.

W 2022 roku, po długiej nieobecności w sieci, Spoony nieoczekiwanie pojawił się na kanale Conversations with Curtis. Był to projekt założony przez Paula Morgana Stetlera – aktora grającego główną rolę (Curtisa Craiga) w kultowej grze FMV Phantasmagoria 2: A Puzzle of Flesh z 1996 roku. Kanał skupiał się na wspomnieniach z epoki gier interaktywnych, wywiadach z aktorami oraz ludźmi z branży. Powód obecności Noah u Stetlera był oczywisty: to właśnie Spoony przed laty nagrał legendarne i niezwykle popularne „Let’s Play”, w którym w bezlitosny, a zarazem zabawny do łez sposób naśmiewał się z niedociągnięć, absurdu i aktorstwa Phantasmagorii 2.
Wywiad z nim stał się najchętniej oglądanym materiałem w historii kanału i dzierży ten tytuł do dziś. Powrót Noah zyskał tak ciepły odbiór, że Stetler zaprosił go do dalszych występów gościnnych. Spoony chętnie się zgodził i wziął udział w streamach z klasycznych gier przygodowych, takich jak Technobabylon, Ripper, Toonstruck czy Dune. Ostatni raz zagrał z zespołem przy okazji transmisji z gry Rama. Jednak marzenia fanów o stałym powrocie Spoony’ego do solowego tworzenia treści rozwiały się na dobre. W 2025 roku na platformie Bluesky Noah napisał niezwykle szczery post na temat swojej depresji. Przyznał w nim bez ogródek, że po 10 latach bezskutecznych prób i braku możliwości psychicznego przełamania się do ponownego nagrywania filmów, całkowicie i ostatecznie rezygnuje z kariery tworzenia wideo. Zgromadzonym widzom złożył gorące podziękowania za lata wsparcia.

Historia Noah Antwilera to słodko-gorzka opowieść o potędze i ulotności internetowej sławy. Spoony był niewątpliwym pionierem i jednym z ojców założycieli współczesnej kultury recenzowania gier na YouTube – jego styl, humor oraz format zainspirowały całe pokolenie twórców. Niestety, zderzenie gigantycznej popularności z problemami zdrowotnymi, hejtem, izolacją i chorobą afektywną dwubiegunową doprowadziło do bolesnego upadku. Choć łatka oszusta i furiata przynajmniej częściowo przylgnęła do niego z powodu zbiórek na Patreonie i Twitterowych wybuchów gniewu, w perspektywie czasu widać, że Noah nie był zły – był po prostu bardzo chorej i zagubionej osobie, dla której presja internetu okazała się zbyt ciężkim brzemieniem. Choć jego kanał pozostaje cichy, jego wkład w rozwój YouTube’a i pamięć o jego najlepszych latach wciąż żyją wśród milionów fanów odczuwających nostalgię.


Spoony to był z moich ulubionych vlogerów,oglądałem wszystkie recenzje gier ulimy i ff,które były na jego stronie,szkoda że się zmarnował.narobił troche głupich rzeczy.Widziałem ostatnio że nagrywa gameplaye.
tak, tylko to…szkoda, mógłby z jedno nagranie na miesiąc robić i by żył sobie jak pączek w maśle.
Wniosek: Zawsze szanuj swoich fanow