Ślepnąc od świateł to mroczny, hipnotyczny i bezkompromisowy obraz Warszawy oglądanej z perspektywy człowieka, który doskonale zna jej nocne oblicze. Serial łączy brutalny realizm z oniryczną wizją świata pogrążonego w moralnym rozkładzie.
Ślepnąc od świateł – fabuła
Kuba jest handlarzem narkotyków. Jego klientela to przekrój tzw. warszawki: politycy, celebryci, hipsterzy i bogate, znudzone panie domu. Tym, co wyróżnia głównego bohatera spośród jego kolegów po fachu, są aparycja i niezwykła ostrożność. Kuba jest niemal fanatykiem porządku i kontroli nad otoczeniem. Na pierwszy rzut oka wygląda jak młody biznesmen. Jest nienagannie ubrany, jeździ ładnym autem i zadaje się wyłącznie ze sprawdzonymi klientami, którym nigdy nic o sobie nie mówi. Pracuje tylko w nocy, a w dzień odsypia. Jego życie jest uporządkowane: pobudka, ćwiczenia, posiłek, a następnie niekończące się dojazdy do wydzwaniających klientów. Jego mieszkanie to kwintesencja minimalizmu — duże, drogie i niemal pozbawione mebli. W wolnych chwilach lubi spotykać się z przyjaciółką Marią. Kuba unika wszelkich używek: nie pali, nie pije, nie uprawia seksu i, co najważniejsze, nie zażywa narkotyków. Oprócz zwykłych kursów do klientów czasami dostaje od swojego szefa inne zlecenia, takie jak dowiezienie silnorękich do niepokornego dłużnika. Jednak pod otoczką profesjonalizmu i chłodu Kuba kryje w sobie wiele negatywnych emocji. Czuje bezsilność wobec otaczającego go systemu i robi wszystko, aby zdystansować się od świata. Jego cicha modlitwa i jedyna nadzieja na uporządkowanie zbrukanej Warszawy to powódź, która — w jego opinii — zmyje cały brud i zarazę. Jednak jego działania nie ograniczają się jedynie do biernej modlitwy o biblijny potop. Kuba planuje wyjazd do Buenos Aires. Jego plan jest coraz bliższy spełnienia, jednak złośliwy los robi wszystko, by mu go pokrzyżować. Wbrew własnej woli dostaje na przechowanie torbę pełną kokainy. Co gorsza, okazuje się, że jej właścicielem jest psychopatyczny gangster starej daty, który właśnie wyszedł z więzienia i zamierza zaprowadzić na mieście swoje porządki. Jedną ze spraw do wyprostowania jest skradziona torba z kokainą.
Ślepnąc od świateł balansuje na granicy kina rozrywkowego i artystycznego. Wulgarne sceny rodem z Pitbulla przeplatają się z dziwacznymi wizjami głównego bohatera. Raz możemy podziwiać komputerowo zatapianą Warszawę, innym razem oglądamy stroboskopowy montaż wydarzeń na dyskotece. Każda z tych sekwencji została zrealizowana świetnie, chociaż efekty nie zawsze dorównują poziomem zagranicznym produkcjom. Sceny są pełne nawiązań i cytatów filmowych. Warszawa pokazana w serialu składa się z kontrastów. Oglądamy piękne budynki, mosty i symetrycznie oświetlone ulicami latarni ulice, po to, by za chwilę wejść razem z Kubą do jednego z budynków i zobaczyć brud oraz zgniliznę. Kamera w bardzo intymny sposób towarzyszy bohaterowi, w większości scen podążając za jego plecami. Mimo że Kuba jest uosobieniem sopranowskiego „strong silent type”, twórcom udaje się w zgrabny sposób pokazać, co dzieje się w jego głowie. A dzieje się tam sporo.
Brudna Warszawa
Serialowa Warszawa jest chyba najbardziej ohydną wersją stolicy, jaką mogliśmy oglądać w telewizji. Pozytywnych postaci praktycznie brak. Jest polityk płacący 2000 złotych za działkę narkotyków i narzekający na sejmowy system rozliczeń i celebryta-raper kręcący tandetne wideo, przy okazji traktujący wszystkich dookoła jak śmieci. Galeria postaci jest barwna, jednak wszystkie budzą odrazę swoim zachowaniem. Co ciekawe, każda z nich wydaje się wzorowana na kimś prawdziwym. Telewizyjny celebryta do złudzenia przypomina „króla TVN”, a wytatuowany raper nagrywający youtubowe teledyski nazywa się „królem Turcji”, co od razu przywodzi na myśl pewnego rapera mianującego się „królem Albanii”. O sprawie znanego celebryty, który potrącił kobietę na pasach, było przecież niedawno głośno. Nawet wątek handlarza narkotyków obsługującego celebrytów brzmi dziwnie znajomo, chociaż serial nie bazuje na tych wydarzeniach, lecz na książce z 2014 roku. Życie dogoniło sztukę.
Obsada
Aktorstwo jest rewelacyjne. Trudno znaleźć słabe ogniwo, z wyjątkiem głównego bohatera. Grający Kubę Kamil Nożyński jest debiutantem i niestety to widać. Aktor ma do dyspozycji właściwie dwa wyrazy twarzy: w eleganckim garniturze i bez niego. Na dodatek większość swoich dialogów wygłasza monotonnym tonem, jakby był lektorem audiobooka, a nie główną postacią serialu. Co ciekawe jednak, mimo tych braków warsztatowych, kreacja ta w przewrotny sposób pasuje do chłodnej, introwertycznej i zdystansowanej postaci oglądanej na ekranie. Najłatwiej porównać to do wczesnych westernów Clinta Eastwooda, w których główny bohater również grał jedną miną, a mimo to wystarczyło to, by stworzyć jedne z najbardziej pamiętnych filmów w historii kina. Prawdziwym złodziejem scen jest Jan Frycz w roli demonicznego Daria. Znany z ról dystyngowanych i opanowanych bohaterów aktor nie szarżował tak od czasów swojej roli w Egoistach. Więckiewicz i Chabior grają solidnie, chociaż w pewnym sensie powtarzają role z innych filmów. Chabior grał podobną postać w Pitbullu, a Więckiewicz jest po prostu nerwowym Więckiewiczem.
Jedną z niewielu wad serialu jest bardzo długie zawiązanie akcji. Pierwsze dwa z ośmiu odcinków sprawiają wrażenie przypadkowych scenek z życia dealera. Dla osób zaznajomionych z książką nie będzie to problemem, jednak widz zasiadający do serialu bez tej wiedzy może się zastanawiać, czy to wszystko w ogóle do czegoś zmierza. Razić może również niepotrzebne nadużywanie surrealistycznych wizji głównego bohatera.
Ślepnąc od świateł to jeden z najlepszych seriali tego roku. Brutalny, prawdziwy i świetnie zagrany. Jest też jednym z niewielu seriali tak boleśnie pokazujących kondycję polskiego społeczeństwa i różne rodzaje zła, które na co dzień ignorujemy.
Ślepnąc od świateł – ciekawostki i nawiązania do prawdziwych wydarzeń
