„Oblicza śmierci” to kontrowersyjny pseudo-dokument z końca lat 70., przedstawiający sceny śmierci ludzi i zwierząt poprzez połączenie autentycznych materiałów archiwalnych z inscenizowanymi ujęciami. Film zdobył rozgłos dzięki brutalności i atmosferze szoku, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych tytułów nurtu exploitation. Produkcja była szeroko krytykowana za epatowanie przemocą, a w wielu krajach podlegała cenzurze lub całkowitym zakazom dystrybucji. Seria doczekała się kilku kontynuacji, po czym na długie lata zniknęła z rynku. Dopiero w 2026 roku twórcy postanowili ją wskrzesić.
Fabuła
Margot pracuje jako moderatorka treści w aplikacji społecznościowej Kino, będącej odpowiednikiem TikToka. Jej zadaniem jest przeglądanie zgłaszanych materiałów i decydowanie, które z nich powinny zostać usunięte lub ocenzurowane. Podczas jednej ze zmian trafia na serię wyjątkowo niepokojących filmów. Na pierwszy rzut oka wyglądają one jak fragmenty jakiegoś dokumentu, jednak jest w nich coś dziwnie autentycznego i zarazem przerażającego. Gdy przełożony ignoruje jej zgłoszenie, Margot postanawia rozpocząć własne śledztwo. Szybko odkrywa, że oglądane nagrania są współczesną wariacją na temat scen z dawnego paradokumentu „Oblicza śmierci”, a osoby widoczne na filmach figurują jako zaginione. Prowadzone przy pomocy Reddita amatorskie dochodzenie szybko zwraca uwagę zabójcy.
Meta remake
Zamiast próbować stworzyć klasyczny remake lub bezpośrednią kontynuację, twórcy zdecydowali się na bardziej meta-filmowe podejście. Oryginalne „Faces of Death” istnieje tutaj jako element fabuły i punkt odniesienia dla bohaterów. Co ciekawe, sam pierwowzór niespecjalnie interesuje scenarzystów — jego historia zostaje streściana dosłownie w kilku zdaniach. Znacznie ważniejszym tematem okazuje się współczesna komercjalizacja cyfrowej śmierci.
Film trafnie zauważa, że ludzka fascynacja śmiercią istniała od zawsze, jednak dziś jej zaspokajanie stało się banalnie proste. Wystarczy kilka kliknięć, aby zobaczyć egzekucje, nagrania strzelanin czy brutalne akty przemocy rozprzestrzeniające się w wiralowym tempie. „Faces of Death” zadaje pytanie, czy pozornie niewinne oglądanie takich materiałów nie napędza popytu na kolejne okrucieństwa. Scenarzyści próbują również zastanowić się nad granicami wolności słowa i odpowiedzialnością platform internetowych za publikowane treści.
Niestety, choć poruszane tematy są interesujące i skłaniają do refleksji, sam film jako thriller momentami wyraźnie niedomaga. Największym problemem jest tempo narracji. Zawiązanie akcji trwa ponad pół godziny, co zdecydowanie osłabia dynamikę początku. Gdy historia wreszcie nabiera rozpędu, zaczyna szwankować logika wydarzeń.
Problemy fabularne
W jednej ze scen ktoś strzela z karabinu w środku dzielnicy mieszkalnej i nikt nie reaguje. Policja okazuje się całkowicie bezradna — funkcjonariusze ignorują zgłoszenia nawet wtedy, gdy mają do czynienia z ranną ofiarą porwania, a nagranie przedstawiające prawdopodobne morderstwo osoby zaginionej nie wywołuje większego zainteresowania śledczych. Nawet jak na standardy horrorów, w których bohaterowie często podejmują absurdalne decyzje, trudno zaakceptować takie uproszczenia.
Jeszcze bardziej irytują liczne wygodne zbiegi okoliczności. Gdy Margot dowiaduje się, że oglądane przez nią materiały przypominają sceny z „Faces of Death”, widzi jednocześnie, że film wydano wyłącznie na VHS. Chwilę później odwraca się i bez problemu znajduje kasetę dokładnie z tym tytułem wśród rzeczy współlokatora. Jakby w 2026 roku magnetowidy i stare taśmy nadal były standardowym wyposażeniem mieszkań. W innym momencie zabójca zamyka ofiarę w klatce, ale pozostawia jej wszystkie potrzebne przedmioty dosłownie na wyciągnięcie ręki — mimo że wcześniej przedstawiano go jako człowieka wyjątkowo precyzyjnego i metodycznego. Tego typu scen jest zaskakująco dużo i z czasem zaczynają one zwyczajnie męczyć. Tym bardziej szkoda, że większość tych problemów można byłoby łatwo naprawić drobnymi poprawkami w scenariuszu.
Dla równowagi trzeba jednak przyznać, że film potrafi być momentami naprawdę pomysłowy. Na szczególne wyróżnienie zasługuje scena, w której Margot wraz z kolegą próbują zastawić internetową pułapkę na mordercę. Ekran zostaje wtedy podzielony na dwie części — po jednej stronie obserwujemy bohaterów przekonanych o własnym sprycie, po drugiej zaś zabójcę, który w tym samym czasie wykorzystuje ich plan przeciwko nim. To jeden z tych momentów, w których film pokazuje swój potencjał. Ciekawie wypadają także sceny moderacji, w których pokazane jest, że głupie i niebezpieczne nagrania z viralowym potencjałem są zatwierdzane, jednak nagrania edukacyjne (np. o antykoncepcji), nie „spełniają standardów społeczności”.
Obsada
Pod względem aktorskim jest solidnie. Największe wrażenie robi Dacre Montgomery (Stranger Things) w roli antagonisty — niewykluczone, że to jedna z najlepszych kreacji w jego dotychczasowej karierze. Dobrze wypada również Barbie Ferreira (Nope) jako Margot, choć w kilku scenach jej reakcje są wyraźnie przesadzone. Niestety pozostali aktorzy nie wychodzą poza poziom przeciętności.
Nowe „Faces of Death” to film z ciekawym pomysłem i zaskakująco aktualnym komentarzem dotyczącym internetowej fascynacji przemocą. Twórcy próbują wykorzystać legendę kontrowersyjnej serii do opowiedzenia historii o cyfrowym voyeurismie, viralowej brutalności i odpowiedzialności odbiorców za konsumowane treści. Problem w tym, że ambitne tematy zderzają się z nierównym scenariuszem pełnym nielogiczności i tanich uproszczeń. Mimo to film potrafi momentami wciągnąć, a kilka naprawdę udanych scen pokazuje, że drzemał tu potencjał na znacznie lepszy thriller. Ostatecznie jest to produkcja interesująca bardziej jako komentarz społeczny niż pełnoprawny horror — niedoskonała, ale na tyle intrygująca, by dać jej szansę.
