Dom z papieru – recenzja

Serial zaczyna się nieudanym napadem, w którym narratorka serialu zwana Tokio, traci w strzelaninie swojego partnera. Zdesperowana kobieta próbuje skontaktować się z mamą, jednak tam czeka już na nią policja. Z pułapki w ostatnim momencie ratuje ją pojawienie się tajemniczego mężczyzny, który każe się nazywać Profesorem. Profesor zbiera utalentowanych przestępców, którym oferuje dokonanie największego napadu w historii. Celem jest mennica państwowa, a potencjalnym łupem 2,4 miliarda euro. Profesor wprowadza kilka zasad: żadnego rozlewu krwi, żadnych związków wewnątrz grupy i bezwzględne wykonywanie jego poleceń. Plan Profesora jest przemyślany w najmniejszych szczegółach. Na każdą potencjalną wpadkę istnieje plan awaryjny, a na nieudany plan awaryjny istnieje następny plan awaryjny. Niestety genialny plan nie obejmuje jednego czynnika, który może okazać się decydujący dla pomyślności całego skoku – ludzkich uczuć.

Serial powstał w Hiszpanii, na zamówienie kanału Antena 3. Szybko stał się jednym z najpopularniejszych hiszpańskich seriali, co spowodowało zainteresowanie Netflixa. Streamingowy gigant zakupił pierwszy sezon, a następnie całość przemontował. Powodem była 1,5-godzinna długość odcinków. Netflix podzielił je na 50-minutowe odcinki, a całość podzielił na dwa sezony. Dom z papieru szybko stał się najchętniej oglądanym nieanglojęzycznym serialem w historii platformy. Idąc za ciosem, wyprodukowano trzeci sezon serialu. Biorąc pod uwagę jego oglądalność i popularność, powstanie czwartego sezonu wydaje się tylko formalnością.

Dom z papieru to dziwaczna mieszanka Prison Break, opery mydlanej, Oceans 11 i Skoku doskonałego, a wszystko przyprawiono sporą dawką Tarantino. Z Oceans 11 twórcy pożyczyli sobie oprawę wizualną, z Prison Break nieco absurdalne zwroty akcji, mające na celu trzymanie widza na krawędzi fotela, z Planu doskonałego – koncept przestępców „uwięzionych” przez policję w banku, gdy w rzeczywistość jest to dokładnie to, czego przestępcy chcą, a od Tarantino pochodzą różnego rodzaju nawiązania, takie jak imiona bohaterów pochodzące od nazw miast, nauka skoku niczym w szkole itp.

  Niesamowity Dwór - kilka gorzkich słów o filmie z 1986

Fabuła serialu biegnie dwutorowo. Po przyłączeniu się Tokio do drużyny Profesora następuje przeskok w czasie do samego napadu. Następnie obserwujemy perypetie przestępców i kiedy napotykają oni jakąś trudną przeszkodę, akcja cofa się o kilka miesięcy i pokazany zostaje fragment szkolenia dotyczący tego konkretnego elementu rabunku. W podobny sposób zaprezentowano postacie przestępców. Z początku są to dwuwymiarowe postacie typu: mięśniak, psychopata, manipulatorka, mózg itp. i dopiero z czasem poznajemy ich trochę lepiej przez liczne retrospekcje. Przestają oni być chodzącymi stereotypami. Oprócz przestępców poznajemy także niektórych zakładników, którzy odegrają sporą rolę w dalszej fabule, oraz negocjujących z przestępcami policjantów, z których najważniejsza jest przechodząca osobisty kryzys detektyw Raquel.

Serial jest bardzo nierówny. Od trzymających w napięciu scen przechodzimy do sytuacji rodem z argentyńskiej telenoweli. Od bardzo fajnych i inteligentnych rozwiązań fabularnych przechodzimy do bezsensownie napisanych scen, które tworzą gigantyczne dziury fabularne. Aby za dużo nie spoilerować, posłużę się tu tylko jednym przykładem – zaraz po rozpoczęciu napadu policja otacza cały obiekt i uruchamia aparaturę przechwytującą łączność. Krótkofalówki, telefony komórkowe, satelitarne, CB radio, czy co tam jeszcze przestępcy mogliby użyć do komunikacji, zostaje natychmiast przechwycone. Tymczasem w pewnym momencie, jednej z postaci zostaje podrzucona bezprzewodowa pluskwa i w żaden sposób nie zostaje ona wykryta. I to na przestrzeni kilku odcinków. A ma to niebagatelny wpływ na fabułę i przebieg skoku. Niestety fabuła podziurawiona jest takimi błędami niczym ser szwajcarski. Podobnie z motywacjami postaci. Postać z konkretnym charakterem nagle przyjmuje zwrot w poglądach o 180 stopni i nie za bardzo jest to podyktowane rozsądkiem. Można sobie jakoś próbować racjonalizować dane zachowanie, jednak nie oszukujmy się, że to nie jest zwykłe lenistwo scenarzystów. Podobnie jest z aktorstwem. Większość z aktorów gra na przyzwoitym poziomie, niestety trafiają się także postacie zagrane okropnie (Tokio). Na szczęście między aktorami jest dużo chemii.

  Co się wydarzyło w finale trzeciego sezonu Twin Peaks?

 

Trzeci sezon rozgrywa się dwa lata po wydarzeniach z drugiego. Nie mogę tu napisać o wyniku napadu, gdyż popsułoby to przyjemność z oglądania. Mogę natomiast powiedzieć, że jeśli komuś spodobały się dwa poprzednie, spodoba mu się i trzeci. Sporej zmianie uległa oprawa wizualna. Widać, że w serial włożono dużo więcej pieniędzy. Poprawiło się też tempo serialu i nie ma już tylu dłużyzn, co w poprzedniej części. Twórcy pokusili się nawet o zaadresowanie pewnych nielogiczności z poprzedniej części, usprawiedliwiając je zwykłymi ludzkimi pomyłkami popijanymi w chaosie i w miłości. Szkoda, że nie ustrzegło ich to przed stworzeniem nowych. Trzeci sezon podobnie jak pierwszy kończy się cliffhangerem.

Dom z papieru netflix

Serial, oprócz walorów rozrywkowych, próbuje też przemycić nieco polityki. Postacie sporo mówią o drapieżności banków i widzą się jako nowocześni rewolucjoniści. Poruszone są też delikatnie tematy równości płci, problemów społecznych i ekonomicznych. Na szczęście wątki te nie są wciskane widzom w gardło, tylko serwowane z umiarem, nie przesłaniając rozrywkowego charakteru produkcji.

Dom z Papieru to serialowy odpowiednik letniego blockbustera. Nie jest dzieło najwyższych lotów i można by spędzić sporo czasu, wytykając kolejne błędy tej hiszpańskiej produkcji, jednak mimo tego serial jest wystarczająco rozrywkowy, aby przykuć nas do telewizorów na długie godziny.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • Wykop

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*