Są gry, które próbują wyznaczać nowe kierunki, i takie, które z miłością odtwarzają sprawdzone rozwiązania sprzed lat. Silver Pines zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Tytuł ten garściami czerpie z klasycznych survival horrorów – przede wszystkim z Resident Evil i Silent Hill – dorzucając do tego surrealistyczną atmosferę Twin Peaks oraz kilka pomysłów zapożyczonych z innych współczesnych gier. Efekt? Klimatyczna przygoda, która potrafi wciągnąć na długie godziny, choć nie zawsze radzi sobie z ciężarem własnych inspiracji.
Zagubiony w Silver Pines
Prywatny detektyw Red Walker budzi się w niemal całkowicie opuszczonym miasteczku Silver Pines. Nadciągająca burza skłoniła większość mieszkańców do ewakuacji, a sam bohater nie pamięta ani tego, co tam robi, ani okoliczności, w jakich się znalazł. Sytuację komplikuje telefon od tajemniczego zleceniodawcy, niejakiego pana Jackmana. Dowiadujemy się z niego, że zostaliśmy wynajęci do odnalezienia zaginionego muzyka Eddiego Velveta, który może mieć związek z zaginięciem pewnej kobiety.
Już sam punkt wyjścia zdradza, z jakiego rodzaju tytułem mamy do czynienia. Twórcy nie ukrywają swoich inspiracji, a wręcz przeciwnie – eksponują je na każdym kroku. Szkielet rozgrywki do złudzenia przypomina Resident Evil: mamy zielone roślinki leczące bohatera, kufry do przechowywania przedmiotów, ograniczony ekwipunek i charakterystyczne zagadki wymagające zdobywania kolejnych kluczy oraz elementów mechanizmów.
Drugim wielkim punktem odniesienia jest oczywiście Silent Hill. Mroczne, spowite mgłą miasteczko, dziwaczni mieszkańcy i amnezja głównego bohatera natychmiast przywołują skojarzenia z kultową serią Konami. Z Alan Wake zapożyczono natomiast pomysł na oglądanie serialu rozgrywającego się wewnątrz gry oraz picie kawy wzmacniającej protagonistę. Nie sposób pominąć również Twin Peaks, którego wpływ widać zarówno w surrealistycznej atmosferze, jak i ścieżce dźwiękowej czy projektach niektórych lokacji. Do tego dochodzą nawiązania do filmów takich jak Angel Heart i Drabina Jakubowa oraz dziesiątki pomniejszych easter eggów.
Resident Evil w dwuwymiarowym wydaniu
Pod względem mechaniki Silver Pines najbliżej do klasycznych odsłon Resident Evil, tyle że przeniesionych do dwuwymiarowego świata. Eksplorujemy kolejne lokacje, eliminujemy przeciwników, zbieramy ograniczone zasoby i rozwiązujemy zagadki, których ukończenie pozwala zdobywać przedmioty otwierające dostęp do nowych obszarów. Łamigłówki są doskonale znane fanom gatunku: rozszyfrowywanie kodów do sejfów, uzupełnianie brakujących elementów mechanizmów czy poszukiwanie kluczy do zamkniętych drzwi. Nie jest to może podejście odkrywcze, ale trudno odmówić mu skuteczności. Rozgrywka szybko nabiera odpowiedniego tempa, a kolejne pomieszczenia i korytarze zachęcają do dokładnego przeszukiwania otoczenia. Miłośnicy klasycznych survival horrorów poczują się tu jak w domu.
Do tradycyjnej formuły dodano elementy metroidvanii. W trakcie eksploracji natrafiamy na przeszkody, których nie możemy jeszcze pokonać: nadpęknięte ściany, niedostępne studzienki czy pogrążone w ciemności korytarze. Dopiero zdobycie odpowiedniego wyposażenia (na przykład wielkiego młota lub latarki) pozwala wrócić do wcześniej odwiedzonych miejsc i odkryć ich nowe sekrety.
Początkowo to rozwiązanie sprawdza się znakomicie. Zachęca do zapamiętywania interesujących punktów na mapie i nagradza dociekliwych graczy dodatkowymi pomieszczeniami oraz przedmiotami. Niestety, im dalej w las, tym bardziej system ten zaczyna ciążyć rozgrywce.
Backtracking, który potrafi zmęczyć
Największym problemem okazuje się zarządzanie ekwipunkiem. Wiele przedmiotów niezbędnych do pokonywania przeszkód zajmuje sporo miejsca, a ich przydatność bywa mocno sytuacyjna. W efekcie regularnie musimy wracać do kufrów, przekładać wyposażenie i ponownie przemierzać te same lokacje. Pod koniec gry staje się to mocno uciążliwe.
Problem pogłębia rozmiar mapy. Kiedy odblokujemy już większość dostępnych obszarów, kolejne wyprawy w poszukiwaniu pojedynczych przedmiotów potrafią zamienić się w prawdziwe maratony. Kilka ulic, alejek, przeprawa promem, długa animacja podróży i kolejne korytarze – wszystko po to, by podnieść jeden przedmiot i wrócić tą samą drogą. O ile początkowo eksploracja daje sporo satysfakcji, o tyle w późniejszych etapach zaczyna przypominać nużący obowiązek. Szkoda, bo niewiele brakowało, by system ten działał naprawdę dobrze. Możliwość szybkiego przemieszczania się między wcześniej odwiedzonymi lokacjami znacząco poprawiłaby komfort zabawy i pozwoliła uniknąć niepotrzebnego wydłużania rozgrywki.
Na szczęście nawigację ułatwia świetnie zaprojektowana mapa, wyraźnie inspirowana serią Silent Hill. Pokazuje nie tylko topografię okolicy, ale także zaznacza zamknięte przejścia i potencjalnie interesujące obiekty. Dodatkowym narzędziem jest aparat fotograficzny, którym możemy uwieczniać charakterystyczne miejsca. Zdjęcia okazują się później przydatnymi wskazówkami podczas rozwiązywania niektórych zagadek.
Zagadki
Łamigłówki nie należą do skomplikowanych. Zaprojektowano je raczej jako urozmaicenie eksploracji niż poważne wyzwanie intelektualne. Miłośnicy takich produkcji jak Myst czy The 7th Guest mogą poczuć niedosyt, ale osoby wychowane na Resident Evil powinny być zadowolone. Gra stawia przede wszystkim na narrację środowiskową. Wskazówki ukryto w notatkach, listach czy nawet ścianach budynków, a ich odnajdywanie często pozwala lepiej zrozumieć otaczający nas świat. Nie ma tu przesadnie abstrakcyjnej logiki ani zagadek wymagających wielogodzinnego kombinowania. Trzeba czasem przystanąć i pomyśleć, ale rozwiązania na ogół pozostają intuicyjne.
Neo-noir w komiksowej oprawie
Oprawa graficzna Silver Pines jest oszczędna, ale bardzo charakterystyczna. Minimalistyczne oświetlenie, wyraźne kontury postaci i ograniczona paleta barw budują gęstą, niepokojącą atmosferę neo-noir. Całość ma wyraźnie komiksowy charakter, który jednak nie przeszkadza w uzyskaniu zaskakująco realistycznego efektu. Bardzo dobrze prezentują się rotoskopowane animacje bohaterów. Postacie poruszają się niezwykle naturalnie, co stanowi ciekawy kontrast dla uproszczonej oprawy wizualnej. Historię uzupełniają okazjonalne ilustracje i animowane przerywniki, a podczas rozmów na ekranie pojawiają się niewielkie portrety naszych rozmówców. Dużą rolę odgrywa również muzyka. Klimatyczna ścieżka dźwiękowa doskonale współgra z wydarzeniami na ekranie i skutecznie buduje poczucie niepokoju. To jeden z tych elementów, dzięki którym nawet pozornie zwyczajne lokacje potrafią wywoływać nieprzyjemne uczucie zagrożenia.
Fabuła pełna niedopowiedzeń
Scenariusz jest równie minimalistyczny jak oprawa graficzna. Większość czasu spędzamy na eksploracji, walce z potworami i rozwiązywaniu kolejnych łamigłówek. Twórcy nie spieszą się z wyjaśnianiem wydarzeń, a graczowi nie podają niemal żadnych informacji na tacy. Napotykane postacie wypowiadają się w enigmatyczny sposób, a fragmenty wspomnień głównego bohatera początkowo niewiele wyjaśniają. Zamiast tradycyjnie rozwijać fabułę, gra stawia na atmosferę niepewności, surrealizm i narastające poczucie szaleństwa. Wyraźnie widać tu inspiracje twórczością Davida Lyncha, ze szczególnym uwzględnieniem Twin Peaks.
Nie każdemu przypadnie to jednak do gustu. Silver Pines nie jest produkcją, która zamierza odpowiedzieć na wszystkie pytania i uporządkować każdy wątek. Zakończenie – a właściwie trzy możliwe zakończenia – pozostawia sporo miejsca na własną interpretację. Niedopowiedzenia i symbolika mogą być dla jednych zaletą, dla innych zaś po prostu brakiem satysfakcjonujących wyjaśnień.
Siła Silver Pines tkwi w tym, jak wprawnie czerpie ze swoich inspiracji. Twórcy doskonale rozumieją, co sprawiało, że klasyczne survival horrory były tak wciągające, i potrafią z dużym wyczuciem odtworzyć ich najważniejsze elementy. Choć znajome motywy pojawiają się na każdym kroku to cała ta mozaika składa się na niezwykle spójną i pełną nostalgii całość. Silver Pines okazuje się po prostu wyjątkowo udanym przedstawicielem gatunku. Świetnie zaprojektowane lokacje, satysfakcjonująca eksploracja, przyjemne zagadki i gęsty motyw tajemnicy sprawiają, że od gry naprawdę trudno się oderwać.
Owszem, pod koniec rozgrywki backtracking bywa nieco uciążliwy, a gra mocno polega na sprawdzonych schematach, zamiast szukać rewolucji. Są to jednak drobiny, które w żaden sposób nie psują ogólnego, bardzo pozytywnego wrażenia. To przede wszystkim starannie przygotowany, dojrzały hołd dla klasyki survival horroru. Silver Pines nie musi na nowo definiować gatunku, by dostarczyć mnóstwa satysfakcji. Jeśli tęsknicie za eksploracją pełną sekretów, zarządzaniem ograniczonym ekwipunkiem, świetnymi łamigłówkami i niepokojącym klimatem, znajdziecie tu dokładnie to, co najlepsze. I choć gra chętnie ogląda się na swoje wzorce, robi to z taką klasą, że zdecydowanie warto dać jej szansę.
