Gry detektywistyczne od lat mierzą się z jednym podstawowym problemem: jak sprawić, by gracz rzeczywiście poczuł się jak detektyw? W wielu produkcjach odpowiedź była rozczarowująco prosta — wystarczyło podświetlić wszystkie istotne przedmioty, wskazać właściwe tropy i pozwolić wybrać odpowiedź z kilku dostępnych opcji. Gracz nie musiał prowadzić śledztwa. Wystarczyło, że wykonywał polecenia gry. W 2018 roku Return of the Obra Dinn pokazało, że można inaczej. Produkcja Lucasa Pope’a oddała graczowi prawdziwą odpowiedzialność za prowadzenie dochodzenia. Nie wystarczyło odpowiedzieć na pytanie „kto zabił?”. Trzeba było samodzielnie odtworzyć cały ciąg wydarzeń — ustalić tożsamość ofiar, poznać okoliczności ich śmierci i na podstawie często bardzo skąpych informacji wskazać osoby odpowiedzialne za poszczególne tragedie.
Sukces Return of the Obra Dinn zapoczątkował całą falę gier logiczno-detektywistycznych, takich jak The Case of the Golden Idol czy The Roottrees Are Dead. Rok 2026 również okazuje się wyjątkowo udany dla fanów tego gatunku. Zaledwie cztery miesiące po premierze niezwykle udanego Incident at Galley House miłośnicy kryminalnych intryg otrzymują kolejną produkcję — Death at Fleming Manor.
Patolog na tropie zbrodni
Akcja gry rozpoczyna się w 1959 roku. Wcielamy się w patologa, który przybywa do brytyjskiej posiadłości ziemskiej położonej niedaleko Londynu. Niemal natychmiast trafia do nas pierwsza sprawa — pozornie zwyczajny wypadek samochodowy, który szybko okazuje się skrywać drugie dno. Początkowa zagadka zostaje rozwiązana stosunkowo szybko, ale jej konsekwencje okazują się znacznie poważniejsze. Ten jeden incydent uruchamia bowiem serię tragicznych wydarzeń, które z czasem prowadzą do kolejnych zgonów. To właśnie wokół tej historii została zbudowana cała konstrukcja Death at Fleming Manor.
Dokumenty, raporty i dedukcja
Mechanika rozgrywki mocno nawiązuje do najlepszych przedstawicieli współczesnych gier dedukcyjnych. Trafiamy na miejsce wypadku lub zabójstwa i musimy zebrać wszystkie dostępne dowody: ślady krwi, przedmioty, dokumenty czy potencjalne narzędzia zbrodni. W listach i pismach znajdziemy podkreślone słowa kluczowe — imiona, adresy i nazwy — które nasz bohater zapisuje, aby wykorzystać je później. Zebrane informacje pozwalają nam następnie przystąpić do najważniejszego elementu rozgrywki: wypełniania dokumentacji dotyczącej kolejnych ofiar i wydarzeń.
To właśnie tutaj Death at Fleming Manor pokazuje swoją największą siłę. Nie wystarczy wpisać, że dana osoba została uduszona. Gra wymaga od nas znacznie większej precyzji. Korzystając z dostępnej książki medycznej, musimy określić właściwą przyczynę śmierci i posłużyć się odpowiednią terminologią. W zależności od okoliczności może chodzić o uduszenie gwałtowne (suffocatio), asfiksję mechaniczną, zagardlenie, powieszenie, zadzierzgnięcie czy zadławienie. Każda z możliwości została dokładnie opisana. Musimy więc przeanalizować ślady, raporty medyczne i informacje uzyskane od drugiego patologa, a następnie samodzielnie wyciągnąć właściwe wnioski.
Czasami konieczne okazuje się przeprowadzenie dodatkowych badań. Możemy skorzystać z daktyloskopii, analizy grupy krwi, badania pisma czy analizy pozostałości powystrzałowych. Istnieje również możliwość wysłania próbek do laboratorium, aby sprawdzić obecność alkoholu, leków lub trucizny we krwi. Najważniejsza pozostaje jednak zwykła, staromodna dedukcja. Czas śmierci może zdradzić nam stłuczony zegarek, ale rozwiązanie nie zawsze jest tak oczywiste. Czasami trzeba połączyć ze sobą kilka pozornie nieistotnych informacji: rozpiskę obowiązków, zeznania świadków czy zlecenie wykonania konkretnej pracy. A jeśli nadal nie potrafimy ustalić czasu zgonu, kolega z prosektorium może pomóc nam go zawęzić na podstawie analizy zawartości żołądka.
Dwanaście rozdziałów i kilka możliwych finałów
Gra została podzielona na 12 rozdziałów. W każdym badamy zbrodnię lub wypadek. Z czasem pozornie oderwane od siebie przypadkowe wydarzenia zaczynają się łączyć w większą całość. Ukończenie Death at Fleming Manor powinno zająć około 6–10 godzin, choć wiele zależy oczywiście od tego, jak szybko będziemy potrafili połączyć kolejne tropy. Podejmowane przez nas decyzje mają również wpływ na zakończenie — gra oferuje kilka możliwych finałów.
Ręcznie rysowana grafika
Dużym atutem gry jest jej oprawa wizualna. Ręcznie rysowana grafika przywodzi na myśl klasyczne europejskie komiksy. Charakterystyczna kreska, wyraźne kontury i ciepła kolorystyka dobrze współgrają z nieco stylizowanym charakterem całej produkcji. Twórcy podkreślają, że wszystkie tła i animacje zostały stworzone tradycyjnie, bez wykorzystania AI. Biorąc pod uwagę niewielki rozmiar studia, jest to bez wątpienia imponujące osiągnięcie.
Znacznie gorzej wypada natomiast oprawa dźwiękowa. Gra nie posiada dubbingu — wszystkie dialogi prezentowane są w formie tekstu. Trudno nie odnieść wrażenia, że pełnoprawny dubbing znacząco poprawiłby odbiór historii. Problemem są również same dialogi. Żadna z postaci nie została szczególnie dobrze rozwinięta, a ich osobowości często ograniczają się do kilku stereotypowych cech. Twórcy nie próbują też oddać charakteru epoki. Bohaterowie mówią momentami tak, jakby akcja rozgrywała się współcześnie, a nie w drugiej połowie XX wieku.
Muzyka również nie zapada specjalnie w pamięć. Muzyka również nie zapada specjalnie w pamięć. Nie jest może irytująca, ale większość utworów brzmi jak stockowe melodie w rodzaju „elevator music”. Szkoda, ponieważ odpowiednio zaaranżowana ścieżka dźwiękowa mogłaby znacznie lepiej budować atmosferę tajemnicy i napięcia.
Bez błędów, ale z długimi ekranami ładowania
Pod względem technicznym Death at Fleming Manor działa bez zarzutu. Przez cały czas rozgrywki nie natknąłem się na żaden glitch ani inne poważniejsze problemy. Zaskakują jedynie długie czasy ładowania. Cała gra zajmuje niewiele ponad gigabajt danych, a mimo to poczatkowy ekran wczytywania trwa zaskakująco długo — momentami można odnieść wrażenie, że uruchamiamy ogromną produkcję AAA stworzoną na silniku Unreal Engine 5, a nie niewielką, stylizowaną grę detektywistyczną.
Death at Fleming Manor nie rewolucjonizuje gatunku, ale doskonale rozumie, co sprawiło, że współczesne gry dedukcyjne stały się tak popularne. Jej największą zaletą jest zaufanie do gracza. Produkcja nie prowadzi nas za rękę i nie podaje gotowych rozwiązań. Zamiast tego daje nam dowody, narzędzia i ogromną swobodę w wyciąganiu własnych wniosków.
Szkoda, że równie dużo uwagi nie poświęcono fabule i postaciom. Płaskie osobowości, mało interesujące dialogi oraz przeciętna oprawa dźwiękowa sprawiają, że trudno zaangażować się emocjonalnie w przedstawioną historię. Mimo tych wad sama satysfakcja płynąca z rozwiązania kolejnej zagadki skutecznie wynagradza większość niedociągnięć.
To nie jest produkcja idealna i prawdopodobnie nie zapisze się w historii gatunku równie wyraźnie jak dzieło Lucasa Pope’a. Jest jednak solidną, wymagającą i przede wszystkim satysfakcjonującą grą dedukcyjną, która rozumie jedną bardzo ważną rzecz: największą nagrodą w śledztwie nie jest znalezienie odpowiedzi, lecz samodzielne dojście do niej.
