Temat stary jak świat — recenzja jest zawsze w mniejszym lub większym stopniu subiektywna. Podobnie jak twoja opinia. Jeśli jednak spojrzymy na ogólny odbiór gry na portalu Metacritic widać, że seria zaliczyła duży spadek. Longest Journey ma 91% na metacritic (universal acclaim) – co jest oceną fenomenalną, jednak „Chapters” ma już tylko 67% (mixed or average). Bardzo duży spadek. Zoe ma swojej momenty, ale weź ją postaw jednym szeregu z April. Duża różnica, prawda? Albo, z tej samej gry weź postać Sagi. Silna osobowość, zabawne teksty, zaradność, sarkazm… Zoe moim zdaniem tego brakuje. Pomijanie dialogów jest przydatne, gdy niechcący klikniesz nie tam, gdzie trzeba i słuchasz po raz kolejny długiego wywodu. Jest też pomocne gdy gra się zwiesi i powtarzasz wszystko od ostatniego checkpointu. Przydaje się także, gdy przechodzisz grę po raz enty, aby sprawdzić inne odnogi fabularne. Powtarzające się teksty pojawiają się często, czego przykład dałem w recenzji. Bardziej spoilerowy: postacie wspominają zmarłego towarzysza. Podchodzisz do jednej postaci, a ta mówi coś, że go brakuje. Później zaczyna mówić, że zostawił pustkę. W kolejnym dialogu, że bez niego jest jakoś inaczej. Przecież to dokładnie to samo tylko powtórzone na trzy sposoby. Jak będziesz grał po raz kolejny, zwróć uwagę, na to jak postacie często się powtarzają.
No i wreszcie ta polityka. Tak jak napisałem, nie podoba mi się brak subtelności i wciskanie na siłę współczesnych wątków do eskapistycznej gry o magii i przygodzie. Szanuję Ragnara Tornquista jako twórcę, ale uważam, że troszkę tutaj przedobrzył, a swojej kolejnej grze już całkowicie odleciał (Dustborn). Tak czy inaczej, dziękuję za komentarz — zawsze dobrze zapoznać się z innym punktem widzenia. Gdybyś kiedyś chciał napisać kontrę do mojej recenzji, w której przedstawisz swój punkt widzenia na grę, z przyjemnością to opublikuję. Pozdrawiam. Marcin.