Recenzja gry Harvester z 1996

Harvester game
Pamiętacie Blue Velvet Davida Lyncha? Scena otwierająca ten film to istny majstersztyk. Piękne miasteczko gdzieś w stanach, ładne amerykańskie domki, wszyscy się uśmiechają, przyjazny strażak macha nam, dzieci są przeprowadzane przez pasy, ludzie podlewają trawniki. Ten sielankowy obraz kończy się powolnym zejściem kamery do podlewanego trawnika gdzie kamera nurkując coraz głębiej w trawę, odsłania pokłady brzydoty i plugastwa kryjące się pod idealnie skoszonym trawnikiem. To ujęcie wyznacza ton całemu filmowi, ale i idealnie oddaje atmosferę gry Harvester. Gra, która jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych tytułów w historii gier. Zaintrygowani?

Pierwsze informacje o grze zostały podane w 1994 na targach CES. Harvaster wzbudził olbrzymie zainteresowanie, ze względu na swoją mroczną tematykę i atrakcyjnie wyglądającą grafikę. Twórca gry, Gilbert P. Austin, otwarcie mówił, że interesuje go posunięcie się z kontrowersjami i przemocą tak daleko, jak to tylko możliwe. Chociaż większość gry była już gotowa tego samego roku, tytuł został wydany dopiero dwa lata później. Opóźnienie nie pomogło, przez ten czas część graczy zapomniała o kontrowersyjnym tytule. Oprócz tego w 1996 nastąpiła ekspansja gier 3D takich jak Quake czy Tomb Raider, co spowodowało, że dwuwymiarowy Harvester cieszył się umiarkowanym zainteresowaniem i okazał się finansową porażką.

Harvester Steve
Steve zaczyna myśleć że ten ślub to nie jest taki głupi pomysł

Główny bohater Steve budzi się pewnego dnia, by odkryć, że cierpi na amnezję. Nie pamięta, kim jest ani w czyim domu się znajduje, nie poznaje także domowników. Na dodatek jest przekonany, że pochodzi z czasów współczesnych, tymczasem miejsce wygląda jakby zatrzymało się w latach 50. Mało tego nasz protagonista odkrywa, że za kilka dni odbędzie się jego małżeństwo z miejscową dziewczyną, której nie widział nigdy na oczy. Naszym zadaniem jest dowiedzieć się, gdzie jesteśmy i jak tu trafiliśmy. Pierwsza część gry to eksploracja okolicy. A w tym kryje się najwięcej zabawy, ponieważ Harvest zamieszkałe jest najbardziej dziwacznych mieszkańców, jakich jesteśmy sobie w stanie wyobrazić. Osoba podająca się za mamę Steva piecze wypieki na jakąś akcję charytatywną, a ponieważ zostało do niej wiele dni, po upieczeniu wyrzuca je i piecze następne. Chłopiec od gazet, nie rozwozi ich do mieszkań, wprost przeciwnie, zabiera on gazety spod domu. A spróbujmy mu jej nie dać! Sąsiad, nasz przyszły teść opowiada o swojej córce w seksualnych podtekstach. W szkole nauczycielka chodzi uzbrojona w kij baseballowy i niczym Negan z Walking Dead wymierza przy jego pomocy sprawiedliwość wśród uczniów. Strażacy w remizie cały dzień malują portrety nagich modeli. Na dodatek nic nikogo nie dziwi, wszyscy mieszkańcy przyjmują tego typu wydarzenia jak codzienność. Na nasze zaniepokojenie i wspomnienie amnezji odpowiadają „zawsze byłeś żartownisiem, Steve”.

READ  Pan Samochodzik i Fantomas - krótka recenzja i trochę ciekawostek
Kurt Kistler jako Steve
Główny bohater, Steve jest grany przez Kurta Kistlera

W centrum całej intrygi znajduje się tajemnicza loża „Zakonu pełni Księżyca”. Nie wiemy czym się zajmują jej członkowie, ale wszyscy mieszkańcy mówią, że koniecznie musimy do niej dołączyć przed naszym ślubem. Żeby się do niej dostać, musimy wypełnić aplikację i porozmawiać ze strażnikiem zakonu. Gwardzista loży mówi nam, że możemy dołączyć, jeśli okażemy się godni. Celem tego musimy wypełnić dla niego kilka zadań. Jako pierwsze zadanie, mamy zarysować komuś auto. Później stopień trudności i brutalności czynów wymaganych do przyjęcia rośnie…

Gra posiada dwa zakończenia, jednak jest liniowa. Nasze decyzje z gry nie mają wpływu na zakończenie historii, przed samym końcem po prostu musimy dokonać ostatecznego wyboru. Żeby gra nam się za szybko nie znudziła, autorzy umieścili w niej mnóstwo atrakcji. Kilka z budynków nie ma żadnego wpływu na przebieg naszej rozgrywki i nie jest nam potrzebne do przejścia gry, jednak odkrywanie tych lokacji i smaczków to sama frajda, która wydłuża zabawę z grą. Dla przykładu mamy bazę wojskową z pociskami nuklearnymi gotowymi do wystrzelenia na Rosję. Wejścia strzeże wojskowy…bez nóg, który to wydaje się mieć niezdrową obsesję na punkcie kosmitów i komunistów. Jednym słowem ostatni człowiek, któremu można by powierzyć dostęp do pocisków balistycznych. Po dłuższej wymianie zdań wskazującej na to, że miejsce tego pana jest w zakładzie nieco bardziej strzeżonym niż ta baza wojskowa, pan wojskowy nabierze co do nas podejrzeń. Jeśli spróbujemy się wtedy zbliżyć, Steve dostanie serię z karabinu między oczy, a nasz szalony generał odpali pociski, wszczynając trzecią (i ostatnią) wojnę światową co kończy też naszą grę. Pożytku z tej scenki żadnego, ale zabawy od groma. A takich scenek poukrywanych w całym Harvest jest mnóstwo.

READ  Street Fighter - Adaptacje gier wideo
Baza wojskowa Harvester
Bazy wojskowej strzeże czarny rycerz

Tła są renderowanymi scenami, na które nakładane są zdigitalizowane postacie. Niestety grafika jest bardzo słabym elementem tej gry. Steve jest jedynym bohaterem, który porusza się po ekranie. Inne postacie, które spotykamy, stoją w miejscu, z wyjątkiem walk, ale o tym później. Konwersacja odbywa się w stylu kodeka z Metal Gear solid – u góry pokazują się portrety postaci, które są podmieniane w trakcie rozmowy na takie, które oddają aktualną emocję postaci. Dodatkowo mamy krótkie scenki filmowe odtwarzane w różnych momentach gry. Niektóre z tych wstawek to najbardziej obrzydliwe fragmenty gry. Wspomnę tutaj tylko zombie-dzieciach pożerających żywcem swoją mamę. Czasami pojawia się też w nich czarny humor. Choć te komiczne fragmenty spotkań potrafią nas rozbawić (zastępca szeryfa bardzo kojarzy się z postacią Herberta z Family Guya) dużo częściej są bardzo niepokojące. Mocno zarysowany jest też główny motyw gry. Czy przemoc ekranowa może przekładać się na przemoc w prawdziwym życiu? Czy za takową przemoc odpowiedzialny jest jej twórca, czy może człowiek, który ją ogląda? Z jednej strony gra ma obrzydliwe momenty, ale z drugiej, czy ktoś nas trzyma na siłę przy monitorze? Wątek ten przewija się od samego początku gry, kiedy to pouczamy naszego młodszego brata na temat oglądania krwawego westernu, aż do zakończenia, które polecam samemu odkryć.

Oprócz typowego dla przygodówek schematu point-and-click, mamy tutaj dodatek w postaci prawego klawisza myszy, który wyprowadza atak. Trochę w stylu GTA, gdzie możemy atakować przypadkowo spotkane na ulicy postacie. Tyle że tutaj nie ma to za dużego sensu, bo po zabiciu dowolnej osoby jesteśmy od razu łapani i mamy game-over. Kiedy już dostaniemy się do loży walka staje się integralną częścią gry, coś jak w serii Resident Evil, niestety rozwiązanie to pasuje do tej gry jak pięść do nosa. Nie da się zbudować dobrego systemu walki opartego na jednoklawiszowym sterowaniu. Obrażenia zadane nam podczas walk zostają, dopóki nie odnowimy zdrowia przy pomocy żywności. Samo jedzenie jednak jest dosyć limitowane. Do wyboru mamy sporo broni: strzelbę, pistolet, piłę łańcuchową a nawet kosę. Szkoda, że twórcy nie dopracowali tej części gry w lepszym stopniu. Ten ostatni fragment gry zmienia diametralnie przebieg rozgrywki i psuje ogólne wrażenia. Serie takie jak Silent Hill lub Resident Evil w idealny sposób łączą walkę z rozwiązywaniem zagadek. Tymczasem w końcowych etapach Harvester zagadki są sporadyczne i niezbyt sensowne. Od fabularnej strony te końcowe levele też nie mają zbyt dużego sensu – wygląda to jakby twórcy wrzucili wszystkie grafiki koncepcyjne stworzone na potrzeby gry do blendera i wymieszali. Kiedy wchodzimy do jednego pomieszczenia, w którym jest jakiś mutant, a w następnym morderczy klaun i w końcu w trzecim gigantyczny pionek do szachów, zaczynamy mieć wrażenie, że twórcą gry, skończyły się pomysły.

READ  Barbarian na C64, historia i upadek marki
Harvester ojciec Steva
Przed użyciem seks-zabawki KONIECZNIE przeczytajcie instrukcję

Muzyka niestety jest dosyć słaba. Nie da się o niej powiedzieć nic ciekawego. Żaden z utworów nie zapada w pamięć zbyt długo, co jest dziwne w grze, w której wielokrotnie odwiedzamy te same lokacje. Nieco lepiej jest z aktorami głosowymi, tutaj poziom jest zadowalający. Większość aktorów występujących w grze miała dubbingowane głosy przez profesjonalistów. Filmiki natomiast są dziwnie słabej jakości. W roku powstania gry FMV przeżywały swój największy rozkwit i pełnoekranowe nagrania stawały się standardem, natomiast Harvester używa technologi przestarzałej o dwa lata i odtwarza filmiki w oknie niewiele większym od youtubowego. Na dodatek filmiki są okrutnie krótkie – niektóre mają po 2 sekundy, co wygląda dziwnie, szczególnie kiedy czas ich ładowania lub powrotu do gry po ich odtworzeniu jest znacznie dłuższy.

Harvester jako gra przygodowa nie wnosi nic rewolucyjnego do gatunku. Na dodatek dość uboga grafika i niezapadająca w ucho muzyka mogą dodatkowo odstraszyć. Jednak miłośnicy gore będą wniebowzięci. Jeśli lubicie jazdę bez trzymanki i myślicie, że widzieliście w grach już wszysko, bo przeszliście Manhunta, Mortal Kombat i Carmagedon to zapewniam was, że jesteście w błędzie. Scenki w grze mają za zadanie nasz zszokować i robią to doskonale. A przy tym Harvester stara się nieść jakieś przesłanie dotyczące ekranowej przemocy i jej wpływu na odbiorcę. Jeśli nie macie nic przeciwko jej wadom i lubicie starsze gry, to czeka was kilka godzin świetnej zabawy. Gra dostępna jest w serwisach aukcyjnych, a także w serwisach GOG oraz Steam. Polecam oczywiście tę drugą opcję, ponieważ dostajemy grę od razu skonfigurowaną i gotową do grania.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter
  • Wykop

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*